Een Sneeuwdanske

Dat doe ik!

Met laarsjes met trosselkens aan en vlechtjes in mijn haar,  rond bomen zwiepend en mijn tong al op voorhand uitstekend voor de eerste vlok die zou durven vallen.

En o, en o! Mijn bolderkar rammelt ook bij de gedachte aan een knerpend laagje onder haar wielen.

DUS!

Ik stel voor dat we dit jaar sinterklaas, kerstmis en nieuwjaar inruilen voor een stevig  pak sneeuw (evenveel als in 1975, ook al heb ik dat net niet mogen meemaken) en dat we met z’n allen onze bottekes met trosselkens aantrekken en een dansje doen.

Fabi: ziek, noch zoek… (maal laat ze wel even lustig slapen)

Over de simpele belg en het racistische consulaat van België (te Terneuzen) – deel 2

In mijn hele leven ben ik al een paar keer racistisch behandeld. De meest opvallende waren de volgende:

De eerste keer toen ik 16 was en voor de eerste keer alleen naar Kortrijk ging. Een aantal bouwvakkers begonnen vanop hun stelling bakstenen naar me te gooien, onderwijl “maroef!” roepend. Ik wist niet wat het betekende, maar ik had wel schrik. Ik weet niet wie ik het toen allemaal verteld heb, maar wel dat ik het nooit vergeten ben en nooit zal vergeten.

De tweede keer was toen ik al 30 was en in Leuven aan het station op de bus stond te wachten. Ik had een pull met een kap aan, en een bende skinheads kwamen op me af en zagen alleen het feit dat ik een kap aanhad als een uitdaging. 5 Grote jongens (die met de grootste mond was zo’n goeie twee meter) (ik ben 1,62) en één meisje, die tegen me begonnen te roepen en me begonnen uit te schelden. Ze wilden me daar weg en duwden me wat. Ik reageerde in het begin niet, want het was donker en ik was alleen. Maar goed. Ik ben nu eenmaal geen katje om zonder handschoenen vast te pakken, dus toen het me beu was, deed ik mijn kap uit en zei tegen bigmouth dat, als hij het dan eerlijk wou spelen, hij op zijn minst het kleine meisje tegenover me kon zetten, want dat wat hij aan het doen was niet bepaald ‘mans’ over kwam. Ik denk dat de kap af en mijn perfect AN hen ervan overtuigde dat ik niet het publiek was dat zij wilden, en ze dropen af.

Dit is één van de redenen dat ikzelf nooit een racist zou kunnen/willen worden. Een vooroordeel is vlugger en makkelijker gevormd dan je een mening kan herzien. Daarvoor heb je altijd wat tijd nodig, en meestal moet je hier ook trots voor opzij zetten, ook al weet je dat je ongelijk hebt. Ik ben 100% Vlaming (ik heb zelfs geen verre roots ergens anders) maar ik ben gezegend met een vrij zuiders/mediterraans uiterlijk. Ik ben al alles geweest: Spaanse, Italiaanse, Turkse, Indiase, Maltese, … Alles behalve een Belgische.

De derde keer echter had het niets meer te maken met mijn huidskleur maar (“eindelijk!”, zou je bijna zeggen) met mijn Belgisch-zijn. Ik heb daar dan ook uitgebreid over geblogd uiteraard. En deze week is er een vervolg op gekomen.

Maandag lag er een brief in de bus van de federale ombudsman. Pas op! Ik zou de andere diensten die ik heb gecontacteerd teniet doen door te zeggen dat dit de eerste reactie is. Bijna iedereen heeft gereageerd, maar een aantal van hen gingen er niet mee verder, omdat ik zei dat ik mijn paspoort reeds had, en het het belangrijkst was dat mijn klacht werd gelezen, wat er verder mee gebeurde, ging me niet aan. Maar de brief van de federale ombudsman deed me toch glimlachen.

De belangrijkste punten zijn

* dat de FOD Buitenlandse zaken zich er bewust van was dat het ereconsulaat van België te Terneuzen herhaaldelijk te kort schoot op het gebied van goede en duidelijke communicatie en een goede dienstverlening en dat dit niet kon veralgemeend worden. (uiteraard niet, dat was ook mijn bedoeling niet)

* Dat het ereconsulaat meegedeeld heeft de activiteiten te willen stopzetten op 1 januari 2010 en dat de ambassade van België te Den Haag de bevoegdheden overneemt. (driewerf hoera!)

* Dat uit het antwoord van de FOD Buitenlandse Zaken blijkt, dat mijn klacht, over het verkrijgen van onvoldoende informatie en het feit dat ik niet hoffelijk behandeld werd, gegrond is, rekening houdende met de passieve informatieverplichting en de hoffelijkheid die het ereconsulaat had moeten in acht nemen.

Vrij vaak denk ik dat onze bureaucratische mallemolen niet voor mij is gemaakt, en dat antwoorden op vragen verloren gaan in een soort doornroosje-papierenstruik, waar de Prins-met-het-gouden-antwxoord nooit door en/of uit zal komen. Wel, de federale ombudsman heeft bewezen dat het ook anders kan.

Dank je wel, federale ombudsman!

Truckamateurs

Allerliefste GDP-trucker,

Elke dag krijg ik te maken met truckchauffeurs. Ik heb er respect voor. Als klein kind ben ik opgegroeid tussen de trucks, en als groot kind bevind ik me er nu terug tussen. Ze moeten lange dagen werken, hebben veel verantwoordelijkheid, krijgen niet genoeg respect en moeten in veel gevallen hun gezin te lang missen. Bovendien zijn het over het algemeen heel goeie chauffeurs die hun voertuig tot op de millimeter kunnen inschatten, en die, indien ze een ongeluk veroorzaken, meestal zelf slachtoffer zijn van de situatie. Doordat ze zo een log gevaarte besturen zijn de gevolgen altijd groter en lelijker, en leef er maar eens mee.

Maar goed. Dit wordt dus GEEN lofzang over ‘de chauffeurs in het algemeen’. Dit wordt een klaagzang over jou: ‘de uitzondering op de regel’. Want die heb je altijd. Truckers die denken dat de baan van hen is. Die zich de koning te rijk voelen, en die al die kleine miezerige wagentjes rond hun koninkrijkje maar ’speelgoed’ vinden.

Zo heb je er die veel te vlug rijden op kleine baantjes. Of die op de autosnelweg plots uitwijken, en er maar van uitgaan dat de auto die eigenlijk al aan het voorbijsteken was wel op zijn rem zal kunnen staan. Of die die, als je aan het invoegen bent, een tandje bijsteken, ipv even te vertragen (want je topsnelheid terug halen duurt toch zo lang), waardoor je geen kant meer op kan. Of de truckers die denken dat ze de politie zijn, of beter nog, ‘vadertje staat’ zelf, en dat ze hun eigen verkeersregels mogen uitvinden. Daarover gaat het. Herken je het al?

En specifiek over jou, chauffeur van het bedrijf GDP TRANSPORT uit Brugge, die vandaag besloot om even met mijn leven te spelen, wil ik het vandaag hebben.

Feit: Op de Kennedylaan zijn er werken. 800 meter voor de invoegstrook wordt er aangeduid dat je rechts zal moeten invoegen.

(Gedachte: Auto’s (wat een irritante gewoonte) hier in België hebben de neiging om allemaal in één lange rij te gaan staan, terwijl er één rijstrook volledig leeg blijft voor zowat anderhalve km lang. Ga dan toch in twee rijen gaan staan mensen, en RITS! Zoals wij het hier doen in Nederland. Het gaat éven vlug (écht waar! Probeer een beetje logisch te denken, en dan kom je er wel) en je voelt je gewoonweg goed als je zo galant bent geweest om iemand voor te laten.)

Maar goed. Terug naar jou en GDP TRANSPORT. Jij, die éne trucker die denkt dat hij de wetten mag bepalen, en die voor een langere file zorgt dan nodig is, door in het MIDDEN van de rijbaan te gaan rijden, zodat noch rechts, noch links een auto voorbij kan gaan. Jullie zijn er elke dag. De andere wegbestuurders worden er zo kregelig van dat ik onderwijl begin te merken dat er mensen foto’s beginnen te trekken van jullie, wegpiraten.

En jij ging nog nét iets verder dan de rest, want op een bepaald moment merkte ik dat ik links kon passeren, en begon ik te rijden, waarop je naar links ging. Betonnen vluchtrails, dus ik moest inhouden. De chauffeur achter me stresseerde er meer van dan ik deed, en begon te claxonneren (en foto’s te trekken). Maar 400 meter verder zag ik mijn kans: Geen betonnen rails meer, enkel nog een gelijke grasberm, dus ik steek voorbij. En waar je zou denken dat je op dat moment de boel de boel maar laat is dat dan niet zo. Je coupeerde me volledig door je trekker (de cabine zelf) volledig naar links te slaan, waardoor je trailer schuin meebewoog en ik de grasberm in gestuurd werd. Was ik blijven staan, de helft van mijn auto was nu even laag geweest als het chassis van je aanhanger.

Goed. Geen probleem, beste trucker van GDP TRANSPORT te Brugge. Als jij het zo wil, dan doe je het zo. Ik zal je truck onthouden, en ik zal niet meer voorbij steken. Zo veel heb ik niet over voor een file die jij enkel langer wil maken. En mijn leven heb ik er al zeker niet voor over.

Maar wat ik er wél voor over had, allerbeste vrachtwagenchauffeurtje, is om even je baas te bellen. En meer nog zelfs! Ik had zelfs nog zin om na mijn werkdag nog een paar uurtjes bij de politie te zitten. En net dàt heb ik dan ook gedaan. Een mooie aangifte, voor je onverantwoord rijgedrag. (en nee, niet het mijne was onverantwoord, ik wou enkel RITSEN, net als alle andere chauffeurs àchter mij). En met alle plezier bied ik je een welgemeende aan, want met een getuige én wat camera’s ter plaatse, vermoed ik dat ons manoeuvre niet zo zal gelaten worden.

Vriendelijke groeten,

Het speelgoedautootje achter je.

(Ik hoop dat we elkaar terugzien. echt waar.Ik zal je excuses zelfs aanvaarden :) )

K. Van de Woestijne

Wijding aan mijn vader

O Gij, die kommrend sterven moest, en Vàder waart,
en mij liet leven, en me téder léerde leven
met uw zacht spreken, en met uw strelend hande-beven,
en, toen ge stierft, wat late zon op uwen baard ;

- ik, die thans ben als een die in den avond vaart,
en moe de riemen rusten laat, alleen gedreven
door zoele zomer-winden in de lage reven,
en die soms avond-zoete water-bloemen gaêrt,

en zingt soms, onverschillig, en zijn zangen glijden
wijd-suizend over ‘t matte water, en de weiden
zijn luistrend, als naar eigen adem, naar zijn lied…

Zó vaart mijn leve’ in vrede en waan van dóod begeren,
tot, wijlend in de spiegel-rust van dieper meren,
neigend, mijn aangezicht uw aangezichte ziet.

- Karel Van de Woestijne-

(vlnr. Gustave, Maurice, Karel en Eduard)

Er zat kunst in ’t geslacht . Dat is een feit. Als ik een ontmoeting had kunnen regelen had ik zelfs nog het liefst met zijn broer Gustave een chokomelkske gedronken, met een koekske bij. 

‘de kindertafel’

Vanavond!

Foutje van de firma…

Ga voor de A’penlook, draag geen hoofddoek!

We hebben er zo’n mooie 100000 jaar over gedaan om onszelf te beschaven (bijschaven) van Neanderthaler tot waar we nu staan. Ik vermoed dat de meesten onder ons denken dat we onze ultieme en meest perfecte vorm gevonden hebben, en dat we niet meer verder zullen evolueren, of er op z’n minst niet bij stilstaan.

Voor elke vorm, kleur en taal bestaan er wel instanties die eenieder welkom kan doen voelen. We hebben instellingen voor diegenen die afwijken van de perfectie en we zijn verstandig genoeg om diegenen waarvan wij vinden dat ze afwijken ervan te overtuigen dat we hen hulp kunnen/mogen bieden.We mogen onszelf op de borst kloppen, ons utopia is bereikt.

We hebben onszelf van ruwe tot glinsterende, zuivere diamant geslepen, en wij, Belgen, hebben daar verstand van, want wij hebben Antwerpen. Dé diamantenstad bij uitstek. Antwerpenaren weten waarover ze praten. Ze staan erom bekend een bepaalde arrogantie over zich te hebben, wat ik niet kan tegenspreken, noch bevestigen.  (alhoewel ik nu wel in een bepaalde richting begin te neigen)

En nu  is de verveling daar toegeslaan.

In Antwerpen  zijn ze intussen zo verfijnd dat ze blijkbaar de universele rechten van de mens kunnen schenden, omdat zij vinden dat… ja.. wat is het eigenlijk? Gewoon omdat ze vinden dat het kan. En ze sleuren er de mening van heel België in mee.

De hoofddoekjeskwestie.

Wàt moeten ze daar vrije tijd te veel hebben dat ze zich met zo iets kunnen bezig houden. Ik snap sowieso al de hele hectiek rond de kwestie niet. Een hoofddoek is geen Boerka. Een hoofddoek is een hoofddoek, zoals een muts een muts is en een pet een pet. Iemand met een hoefddoek aan is niet meer of minder herkenbaar dan iemand met om het even wel ander hoofddeksel.  Voor ons, christenen en heidenen. Want religie kan ons in het algemeen geen bal schelen, maar wél als het ons kan helpen om een mening te vormen over anderen.

Maar er is wel een verschil. Een hoofddoek is een uiting van religie. Een recht met andere woorden.

Vrouwen/meisjes in A’pen mogen geen hoofddoek meer dragen in de openbare scholen.  De reden hiertoe is simpel: In openbare scholen mogen geen religieuze symbolen (meer) gedragen worden. Misschien is het altijd zo geweest, maar wat vaststaat is dat ik het nooit als een ‘item’ geweten heb voordien. ik heb nooit meegemaakt dat een leerling geweigerd werd in een school omdat hij/zij een kruis droeg, of een keppeltje.  Maar nu dus wel. En niet omdat het zo is, maar omdat de hoofddoeken geweigerd worden, en omdat ze zelf ook wel beseffen dat ze het ene niet kunnen uitsluiten zonder het anderen. Het start met een vuurtje en het wordt een echte brand. Het start met een bedenking, en het eindigt in puur, onversneden racisme. (ga naar een gemiddelde 90-jarige, en die zal je vertellen hoe vlug dat kan gaan).

Maar goed. Ik heb, vooraleer ik aan deze blog begon, uiteraard heel goed nagedacht. En ook dingen opgezocht. Zoals artikel 18 van de Universele verklaring van de rechten van de mens:

Een ieder heeft recht op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst;dit recht omvat tevens de vrijheid om van godsdienst of overtuiging te veranderen, alsmede de vrijheid hetzij alleen, hetzij met anderen zowel in het openbaar als in zijn particuliere leven zijn godsdienst of overtuiging te belijden door het onderwijzen ervan, door de praktische toepassing, door eredienst en de inachtneming van de geboden en voorschriften.

Het lijkt me allemaal vrij duidelijk. En ach, mensen, wat is een hoofddoekje? In welke zin stóórt dat doekje ons eigenlijk? Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat iemand die me begroet met een zonnebril op me veel ‘ontoegankelijker’ overkomt dan iemand die me begroet met een hoofddoek op (dat ik nog steeds als een hooddeksel zie, omdat ik zelf geen moslima ben).

Dus. Ofwel zijn we consequent en verbieden we àlle hoofddeksels/religieuze symbolen op àlle openbare plaatsen (dames met een boerka gaan dan wel een enorm probleem hebben) , ofwel laten we de hele kwestie voor wat ze is en houden we ons bezig met zaken die écht belangrijk zijn.

Ik ga alvast voor het tweede. Ik kies ervoor me verder  te beschaven/bij te schaven.

Gekkenamentocht Deel 3

Madelief

Madelief wat gaan we doen
Gaan we touwtje springen
Vieze liedjes zingen
Madelief wat gaan we doen
Gaan we boeven vangen
Het aquarium behangen
Madelief wat gaan we doen

Op je handen lopen
Of de kussens slopen
Of de poezen dopen
Of het huis verkopen

Tien gebakjes eten
Of je neus opmeten
Of je naam vergeten
Of gewoon wat keten

Madelief waar gaan we heen
Gaan we reizen maken
Witte wolken raken
Madelief waar gaan we heen
Gaan we land ontdekken
Vol met leuke gekken
Madelief waar gaan we heen

De noordpool ontdooien
Of de apen vlooien
De Sahara hooien
Met de poppen gooien!
Want zo heet ze. Een heel flinke en stevige meid. En ik ben fier op d’r. Later meer!

Senseo Senzero

De senseo ‘terugroep-actie’. De grap van 2009.

Het begint met een apparaat dat kan ontploffen. Goed, weinig kans toe, maar toch, het kàn! (Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit het punt is dat ik me het minst aantrek van het hele verhaal).

Doordat ik zo een apparaat heb, word ik dan ook ergens ‘verplicht’ om naar de hulplijn te bellen, die mijn gegevens zullen noteren, en me een ontkalkingsset zullen sturen, en nadien een doos om het apparaat zélf ergens af te gaan geven.  (Ik snap dat het een hoge kost is voor Philips, dus ik wil er nog inkomen dat we dit zelf kunnen doen, ik toon begrip.whoeh.)

De eerste keer dat ik naar de hulplijn belde waren alle lijnen overbezet, dus ik kreeg het vriendelijke verzoek om naar de website te gaan om mijn gegevens door te geven, waarop ik naar de website ga, en even vriendelijk word doorverwezen naar de telefonische klantendienst, wegens het jammerlijke overbezet zijn van hun website. Hoera.

Drie dagen later bleken alle problemen opgelost te zijn, en was de telefonische hulplijn weer bereikbaar. Vlug maar bellen dan.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik kreeg direct verbinding. Maar toen begonnen de problemen.

Een perfect plat vlaams-brabants sprekende (blond klinkende, maar dat wist ik pas na een vijftal woorden) dame stond me te woord en vroeg of ze iets voor me kon betekenen. Ik was al volop voorbereid en had dan ook reeds het typenummer én de datum van mijn apparaat bij de hand. Aangezien ik zelf voor een customer service werk, weet ik dat dat handig kan zijn, dus ik begin het gesprek met “goeiedag, u spreekt met Mieke C.,  ik bel ivm. de terugroepactie voor mijn senseo, zal ik u direct mijn typenummer geven?” Vlotter kan een klant niet zijn, me dunkt, maar in plaats van een dankbare reactie, krijg ik een vrij geïrriteerde reactie (nog steeds in het plat vlaams-brabants) van “mevrouw, kijkt u eens onderaan uw senseo-apparaat, daar vindt u… blabla”, dus ik onderbreek de dame en zeg haar dat ik alles reeds bij de hand heb. Het is me na deze paar zinnen al duidelijk dat Philips waarschijnlijk extra volk heeft moeten inzetten voor deze actie, aangezien duizenden telefoontjes verwacht worden, en de (niet-)ervaren telefonistes (en/of telefonisten) reeds hun standaard zinnetjes klaargestoomd hebben (er waarschijnlijk ook van dromen) en dit ook niet bepaald met plezier doen.

Maar goed! Ik mocht uiteindelijk toch mijn typenummer doorgeven. En dan volgden -uiteraard- mijn adresgegevens. Als ik het hele gesprek zou overtypen, zou u morgen nog aan het lezen zijn, dus ik spaar u, in de mate van het mogelijke. Mijn voornaam ging vrij vlot. Mijn achternaam -ok, hij is niet makkelijk- ging al wat minder vlot, maar die heb ik eerst drié keer proberen gewoon te spellen, daarna 2 keer via het legeralfabet (“nee, mevrouw, mijn achternaam bestaat niét uit àl die woorden die ik net heb gezegd, néé.”), en uiteindelijk heb ik het opgegeven, omdat het me ook niet ZO extreem belangijk leek. Het adres ging al even moeilijk … Niet dat daar iets eigenaardig aan is, het is een doodgewone straatnaam, met een doodgewone postcode (en 2 letters, aangezien het Nederland is), en een gewone stad (hoeveel moeilijker is ’sas van gent’ dan ‘gent’?) en een land. Nadat ik  alle woorden, postcodes en land (!) 735 keer gespeld had, intussen kronkelend van de miserie op mijn net geoliede bankirai lag te kermen en mijn buren gek werden van mijn ge-Alfa Bravo Charlie Delta…. leek de bevalling bijna over te zijn, en moest ik enkel nog mijn e-mail adres geven. 

Laat ons zeggen dat het Miekebeest@apestaartje.com is.
S:  “miekebéé@…?”
M:  ”nee, miekebeest”
S:  ”o, miekepéé@…?”
M:  ”nee, miekebeest, beest, zoals het dier”
S:  ’miekewat?”
M:  ”miekeBEEST, zoals BEESTEN, zoals dieren, zoals apen, koeien, slangen, zebra’s, diéren zoals de meeste mensen zeggen, maar u kan ook béésten zeggen tegen dieren, en dus zo miekeBEEST!, begrijpt u dat???? “
S:  (geirriteerd en kort) “ja, mevrouw, maar de lijn is héél slecht! (nu plots zo) , dus u zegt miekestreepjebeest?”
M:  “Waar in ons gesprek heb ik een streepje vermeld?  àlles aan elkaar, miekebeest….”
S: “Dus Miekebeest@…”
M: “jazeker.” *diepe zucht*

Het gesprek wordt bij deze afgerond, en ik adem opgelucht uit, in de wetenschap dat ze op z’n minst mijn voornaam en adres goed begrepen heeft, en dat ze daarmee al een heel stuk verder raakt, indien mogelijk.

Een paar dagen later krijg ik een mailtje, waarin ik mijn adresgegevens moet bevestigen. Resulaat:  ”meneer (!) Mick (!)  ….. foute achternaam – foute straatnaam (ok, maar één letter fout) – juist huisnummer (hoera again!)  - foute postcode – foute stad – fout land!!!!” Met andere woorden 75% van de gegevens die ik in het AN (zonder twijfel, aangezien ik op mijn werk ben uitverkoren om de wachtlijn in te spreken) heb doorgegeven, heeft die trien gewoon verkeerd genoteerd! Maar er is een mogelijkheid om het adres te verbeteren. (we zitten aan driewerf hoera!). Dus over internet verbeter ik mijn gegevens, alleen is het niet meer mogelijk om het België -deel te veranderen naar Nederland.  Ik stuur de klanten/klachtendienst van Senseo dan ook een uitgebreide mail, waarin ik het volledig gesprek herhaal, en hen vriendelijk vraag de tape na te beluisteren, zodat ze zich toch bewust worden van de erbarmelijke service die ze bieden. Ik krijg een standaard antwoord dat mijn klacht goed is aangekomen, en dat ze zo vlug mogelijk reageren (wat uiteraard tot op heden nog niet is gebeurd, we zijn intussen ongeveer anderhalve verder ). Maar ik geef hen ook door dat ik het land niet kon aanpassen, dus dat ze me maar moeten contacteren als er verder problemen zijn.

Een hele tijd later heb ik nog niets ontvangen, en begin ik me toch zorgen te maken, dus bel ik nogmaals naar dezelfde klantendienst, waar ik een -deze keer- vriendelijke dame aan de lijn krijg, die me bevestigt dat mijn gegevens niet correct zijn daar, en dat ze ze zal aanpassen. Ze zegt me ook dat ik de ontkalkingsset binnen de week zou moeten ontvangen, en de doos binnen de twee weken, en indien dat niet het geval is, ik nog (!) eens moet terugbellen.

Maar eureka, twee dagen later valt de ontkalkingsset in mijn bus! Alles lijkt in orde te zijn…. Of toch niet? We zijn intussen alweer meer dan twee weken verder, en de doos is er nog steeds niet.

Gisteren kreeg ik plots een mailtje. Dat er ‘problemen zijn’ met het adres dat ik heb doorgegeven, of ik hen aub eens zou willen bellen….

Intussen zwaar verveeld bel ik de hulplijn dan nog maar eens, herhaal intussen mijn referentienummer, en herhaal nog eens (heel kort) het verhaal, en mijn gegevens. Waarop de dame me zegt: “o, maar u woont in NEDERLAND?, dan moet u het nederlands nummer bellen!” Waarop ik haar zeg dat ik dat intussen al ongeveer 5 keer heb doorgegeven, en dat ik ook het ontkalkingssetje in NEDERLAND heb ontvangen, en dat ik hen reeds letterlijk had doorgegeven dat ik BELGIE belde, aangezien ik zelf belgische ben, mijn apparaat in België heb gekocht, Ik 1 minuut van de Belgische grens woon, en ik bovendien ook het apparaat in een Belgische winkel terug zou binnengeven, en als  het dan nog stééds een probleem is, ze dan zélf maar eens met hun Nederlandse collega’s moeten communiceren, om hen de JUISTE gegevens door te geven.  De dame aan de lijn heeft me gezegd dat ze haar best zou doen voor me.

Ik ben ervan overtuigd dat dit nog niet het einde is van mijn verhaal, maar goed, zolang mijn senseo niet ontploft, heb ik koffie en is er geen probleem, juist toch?