R Sr.: 5 jaar (een vuil handje met alle vingertjes), R. Jr.: 3 jaar (vier vingertjes, waarvan eentje gekromd)

En ze gaven een verjaardagsfeestje, en ik was erbij en had een hele boel cadeautjes!

De jarigen waren superblij. Ze bleven me maar zoentjes en knuffeltjes geven, en “dank u dank u tante Mieke!” en “o kijk eens naar het mijne!” en “en naar het mijne dan!” roepen en ze begonnen te wisselen en dan ruzie te maken omdat de wissel geen officiële wissel was, maar een voorlopige, en toen de mensen toekwamen en cadeautjes gaven, bleven ze met de mijne rondlopen, en sommige ervan kapot maken en met dikke dikke tranen en bevende lipjes aan mij geven met een diep bedroefde en hoog verwachtigsvolle blik van “tante
Mieke kan àlles”, waarop ik het hele huis rondrende met mijn EHBO-voor-gekwetste-kindercadeatujes-kit en mensen toeschreeuwde dat ze uit de weg moesten gaan wegens een noodgeval, en het cadeautje tien minuten daarna aan het respectievelijke kind teruggaf met een brede glimlach en nog een knuffel eiste, (want dan willen ze direct gaan lopen met het genezen cadeautje). Waarop ik een - met chipskruimels, snoepjesplakkende, kippenvleugeltjeskrokante - zoen kreeg recht op m’n lippen en een verstikkende knuffel erbij, m’n hart smolt en ik voor de rest van de avond geen alcohol meer nodig had wegens de dodelijke liefde
die je voelt voor die kleine monstertjes. (ik ben niet verantwoordelijk voor enige overdrijving, daar de dikke knuffels beter zijn dan om het even welk geestesverruimend middel, en je alles dan ook roziger en mooier gaat zien.)

En wat vooral opviel tegen dat alle kindjes in bed waren, en de volwassenen nog zaten na te kaarten was, dat kinderen een stuk volwassener zijn dan volwassenen. (E. is een trut.(*grinnik*))

Verkocht!

Klein maar o zo fijn.

En ja, juist!

… ik ga ervan uit dat Turkije gewonnen heeft?

Ik moest vandaag (vannacht) de nacht op, dus ik zit nu te tokkelen vanuit vovvo met de nacht op m’n rug getattoeëerd.

Om 21.13 dacht ik: “ik ga nog even een dutje doen, want het is morgen tot 12 u” (in het weekend mogen we 2 maal 12 u werken, en dat telt dan direct voor een hele week). Wat dan ook geschiedde. Rond 23.10 kreeg ik een sms, waarop ik binnensmonds en verderslapend vloekte, maar er toch in slaagde verder te slapen.  Iets later kreeg ik terug een sms, herhaling van hetzelfde verhaal. En iets later hoorde ik m’n GSM nog eens, maar verder weg, vaag, ergens buiten de randen van mijn bewustzijn. Het opjagen had plaats gemaakt voor een glimlachend, dromend, soezerig Miekebeezt waar de wereld geen vat meer op had…

Tot ik 5 minuten later mijn ogen opendeed en op een nanoseconde tijd besefte dat het laatste geluid mijn WEKKER was, en dat ik geen besef had van tijd, en dus ook niet wist hoe lang het geleden was dat ik ‘m hoorde gaan, en dat ik moest gaan WERKEN en dat ik me nog moest klaarmaken, waardoor ik me dus in vliegende vaart vanonder mijn muskietennet worstelde (omdat en want ik dood geen dieren, en muggen zijn ook dieren), mijn trap afbuitelde, m’n hoofd onder de kraan stopte, even heen en weer rende zonder doel, m’n knapzakje pakte, nog even heen en weer rende zonder doel, de deur uitlvoog, m’n auto inkroop, de auto startte, de auto weer stillegde, terug naar binnenspurtte, vergat wat ik precies wou, terug naar buiten spurtte, de auto startte en vertrok naar m’n werk.

Waar alles opeens beter was dan het leek, want het was nog maar 23.35, en ik had nog alle tijd van de wereld…

… tot er aan de dampoort opeens allerlei ongeleide Turkse projectielen in de vorm van kinderen, vrouwen en opa’s voor m’n auto kwamen stuiteren, met vlaggen, toeters en vooral stembanden, die m’n nog-niet-zo-aanwezige mood meteen veranderden in ‘alert-mode’.

Goed, ik vind het mooi dat jullie zo supporteren voor hun land, écht, ik wou dat we het ook deden (konden), maar moeders, hou jullie koters toch wat in de gaten, en vertel hen dat stoer niet wint tegen een auto. Alsjeblieft.

Heer(eese)lijk!

Ik kan niet kiezen waartussen: ‘Yummie’ en ‘joepie!’ en ‘yummie’ en ‘Mmmmm’ en ‘oeh oeh!’ en ‘nog één’ en ‘ik moet ze sparen’ en ‘yummmmmmmmmie!’.

M’n nicht I. uit Leuven ging een aantal weken geleden naar NY (de Grote Appel) en vroeg me of ze me iets moest meebrengen. Ze was de zoveelste die me die vraag stelde, en ze was de zoveelste tegen wie ik zei: “een zak ‘reese’s peanut butter in a crunchy shell”. Ik verwachtte ook voor de zoveelste keer dat mijn wens als onbenullig ging gezien worden, en de aanbieder ging terugkeren zonder het kostbare kleinood.

Nuja, het was dan ook intussen vijf jaar geleden dat ik het at, dus ik troostte me elke keer met de gedachte dat ik het misschien niet eens meer zou lusten. Zeg nu zelf. De buitenkant van een M&M, en de binnenkant van pindakaas. Hoe lekker kan het zijn? Niet, nauwelijks…

Maar ze kwam terug! (ja, daar reeds joepie!) Mét - een - nee ! - twéé - GROTE - (amerikaans formaat) - zakken reese’s pieces peanut butter candy in a crunchy shell’!!!!! En ik lust het nog steeds, en jazeker, ze zijn lekkerder dan je zou denken. (iedereen die “èèh!” roept en er dan eentje in z’n mond stopt krijgt lichtjes in z’n ogen :’))

En daarvoor heb je familie :’) Dankje, I.!

Boehoe!

Boe!

Aan de zatlappen, die om 7 u ’s morgens belletje trek te komen doen, om dan giechelend (het staat jullie niet!) weg te rennen, en over een paar vuilzakken te struikelen, wat ik (gelukkig) nog net zie. Boe!

En juist. Ja. het zet m’n geheugen in werking, en ik besefte net dat ik een halve “ooit doe ik dat” ergens had geplaatst, en ik heb ‘m gevonden.

Leve het boe-en!

Mijn God (Herejezus), ik word Nederlander! (deze zin volgt nog een aantal keer, tot ik er woon en besef dat ik het geworden ben).

Veel te veel!

.. om over te schrijven…

Mijn leven neemt wendingen die ik zelf nog nauwelijks kan volgen, maar ik werk vooral veel. (te veel alweer).

Ik moet er m’n agenda al bijhalen om te zien wat er wanneer gebeurde. Maar ik weet wel dat het allemaal na Berlijn gebeurde. Toen besloten mijn nieren opeens om te blokkeren, waardoor ik naar het ziekenhuis moest, en terug naar huis werd gestuurd met een steentje zo klein als een rijstkorrel, maar groot genoeg om me over de grond te doen kruipen van de pijn.

Tussendoor besloot ik weg wou uit mijn appartement… Om meerdere redenen, de ene al belangrijker dan de andere.

Mijn doel was een appartement vinden in het centrum van Gent, met als plafondbedrag 560 euro. Al vlug verlegde ik de marge van ‘van 400 tot 560′ naar ‘van 500 naar 560′, en dan nog vond ik niets degelijks. Ik ben verwend aan ruimte en degelijke buurten. Niet specifiek aan 3 slaapkamers, tuinen en/of garages. In de stad wonen vraagt om een paar toegevingen.

Na 2 maand intensief zoeken bleek dat ik niets degelijks kon vinden, en moest ik me gaan afvragen of ik écht meer wou uitgeven aan een huurappartement. Het antwoord was vlug gevormd: “nee”. Maar hier blijven wonen was ook geen oplossing omdat ik mijn huisbazen zo beu ben als kouwe pap.

Dus bleef er één optie over en dat was iets kopen. Een al even frustrerende optie, aangezien je overal te horen krijgt dat kopen gelijk staat aan gemiddeld 800 euro/maand afbetalen, wat ik wel kan, maar ik ga te graag (en te veel ) op reis om de riem zo hard aan te spannen. Een goedkoper huis kopen waaraan nog werk is, is ook geen optie voor me, aangezien ik de tijd en het geduld niet heb om me daarmee bezig te houden.

Oja, en intussen gingen we nog even naar Stonehenge ook. Zelf gereden, wat het alleen maar spannender maakte, gezien het links rijden en de immense ronde punten daar. Geen ongelukken, pluim voor mezelf!

En toen was er licht en ging het opeens allemaal heel vlug! Drie weken geleden vond ik een huis. In Nederland, Sas van Gent, amper een half uur van Gent. Een huis met drie slaapkamers, een tuin (geen garage, maar woonwijk met veel plaats om te parkeren), kant en klaar, buiten wat verfwerk geen werk aan… ideaa!

En nu zijn we drie weken later en het is geklonken. Ik word Nederlander, reservebelg en grensarbeider in één klap. En ik ben blij. Afbetalingen die lager liggen dan wat ik nu betaal aan huur, dankzij de grensarbeider-regeling.

En ik word er gratis en voor niets volwassen bij. Het leven lacht me toe, en ik kan het alleen maar toejuichen!

Vakantie!

Ik ben een beetje in de war vandaag. Al de hele week zijn Miorelei en Mjemmeref in de weer. Heel erg in de weer. Ze stoppen al hun zaken in grote dozen, met wieltjes onder en Mjemmeref fronst veel te veel en Miorelei giechelt de hele tijd. Dit doen ze alleen maar als ze zenuwachtig zijn. Miekebeezt kwam ook al een aantal keer langs, om kleine doosjes mee te nemen, en bij al onze plantjes kaartjes te zetten. Ik vond de kaartjes wel leuk, want ik kon ze allemaal omver gooien…

Maar deze morgen gebeurde het weer. Mijn bakje verscheen, m’n flinder fladderde er ook weer naartoe. Ik ben er maar braaf gaan inzitten (in het bakje, de flinder is te klein), omdat ik Mjemmeref geen strepen op zijn hand wou geven, hij lijkt daar niet blij mee te zijn, alhoewel ik het wel mooi vind.

Eenmaal in het bakje, hebben we samen een heel grote reis gemaakt. Ik zag grote vierkante dozen voorbijrollen… een beetje zoals die van Mjemmeref en Miorelei, maar dan veel groter, en er zaten baasjes in, net zoals die van mij, maar dan anders. In mijn baasjes hun koffer zitten enkel kleren, zelfs geen bitjes. En er was ook veel lawaai, héél veel lawaai.

Toen we eindelijk ergens kwamen waar het stiller was, was ik opgelucht. En Miekebeezt was er ook. Het rook er helemaal anders dan bij Miorelei en Mjemmeref.

Maar toen vertrokken Miorelie en Mjemmeref, en ik bleef over, samen met Miekebeezt. Ik was eerst een beetje overdonderd, en een beetje paniekerig, maar Miekebeezt praatte met me, en vroeg wat ik het liefst had. Ze zei dat ik wel in mijn bakje moest blijven, want dat ze me er anders niet teug in zou krijgen, en ik vond het niet leuk, maar ze had wel gelijk, er was veel te veel te ontdekken in haar huis. Ze heeft ook even mijn vensterje opengedaan, om me te aaien, maar dat vond ik niet leuk. Ik wou echter geen streepjes op haar arm zetten, dus heb ik maar even geblazen naar haar (dat helpt altijd).

Na een paar draaitjes en zuchtjes ontdekte ik Miekebeezt haar tuin, en heeft ze me dan maar naar de tuin gedraaid. Zo dicht bij beestjes was ik nog bijna nooit! Vogeltjes! en Waterbeestjes! en Plantjes! en Spinnen! En échte flinders ! Zo veel om naar te kijken!

En o! Het lijkt alsof ik moet stoppen met vertellen, want Miekebeezt zegt me dat we nu ergens anders heen gaan. Ik vind het hier leuk, ik heb geen zin om hier weg te gaan, ik kan nu wel uit mijn bakje anders… Hé .. Waar gaan we heen? … Ik vind het buiten veel minder leuk dan hi..

Afwezig

Ik ben er even niet (geweest), maar binnenkort kom ik terug. Aanleidingen zijn veel werk en huiskopen en zo, binnenkort meer…

Ik heb wel een logé, die nu even het woord gaat overnemen van me.

Wie is er niet in de ban van

de sneeuw!

Ik moest ’s nachts werken, dus ik zag de vlokken groter en groter worden, en de parking witter en witter…  En deze morgen een sneeuwgevecht, en sneeuw van de auto vegen, véél sneeuw van de auto vegen, zéker een meter!  … Ok, misschien iets minder, maar niet veel!

Berlin (2)

 

En ‘t zit er alweer op!

Berlijn… Ik denk dat ik nog even moet herkauwen wel. Wat me het meest gespeten heeft is dat ik in het secundair niet genoeg geluisterd heb tijdens de geschiedenisles. Gelukkig had ik voordien wel nog wat gelezen, en zijn er zaken die common knowledge zijn, maar toch bleek er een gat te zijn, waar ik bruikbare info had kunnen stockeren. (Wisten jullie trouwens dat Waterlooooooo in België ligt? :))) écht-écht! )

De geschiedenis van de stad heb ik gevoeld en gemerkt, dat kan ook moeilijk anders. Als je die niet ziet, dan heb je geen ogen in je kop. Maar op de vraag “heb je Oost-Berlijn gevoeld?” moet ik “nee” antwoorden. Ok, ik neem aan dat dat ergens ook de bedoeling is. Als Oost-Berlijn nog steeds zo goed aan te voelen was, dan heeft het hele gebeuren in ‘89 zijn doel wat gemist, vermoed ik. En ja, uiteraard zie je een verschil tussen Oost en West. Torenhoge, karakterloze huizenblokken, als je even buiten Berlijn-city durft te gaan, kilometers aan een stuk. Het soort huizenblokken waarvan je zegt: “Als ik daar zou wonen, zou ik er geen zin meer in hebben”. Maar dat was wel het enige. En hoe komt het (dat moet ik zelf nog even uitzoeken, want die vraag prangt als geen ander) dat alle bezienswaardigheden en mooie gebouwen en musea in Oost liggen???

Maar goed. Met pijn in het hart en in de voeten heb ik Berlijn verlaten. Ik had gerust nog een aantal dagen langer kunnen blijven. Een aantal maar, dan was het genoeg geweest. Mijn temperament is te zuiders om daar langer dan een week te zijn. Duitsland maakt me gelukkig omdat ik de hele dag Duits kan praten, en dat iedereen het normaal vindt, en dat ik geen “yugh…. èèèh…. wat een lelijke taal…. !”-reacties krijg. Ik heb er intussen vrede mee genomen. Duits zit in mijn bloed, het land en de cultuur en de mensen ook.

En Knut! Knut ook! Op het nippertje heb ik mijn laatste dag (oorspronkelijk genoteerd als ’shopdag’) opgegeven voor de zoo. Want voor de zoo had ik eigenlijk geen tijd meer. Maar Knut missen zou te veel aan me gevreten hebben dus ik heb de juiste keuze gemaakt. Voor mezelf én m’n portefeuille.

En wat van m’n lijstje kan ik afstrepen?

Gedenkstätte Berlin-Hohenschönhausen (Stasigefängnis)

Indrukwekkend. Het feit dat hier vlakbij, op momenten dat ik met m’n nichtjes en neefjes onbezorgd liep te spelen, gruwelijkheden plaatsvonden lijkt surrealistisch.
East Side Gallery

Jammer dat de originelen overschilderd zijn. Maar goed. Dat was ergens wel te verwachten.
Reichstag
Siegessäule
Altes/Neues Stadthaus
Brandenburger Tor
Unter den Linden

Staatsoper
Berliner Dom
Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche

Fernsehturm

Rotes Rathaus
Funkturm (der lange Lulatsch)
niet kunnen doen
Hackeschen Höfe
Hauptbahnhof
Potsdamer Platz
Alexanderplatz

Oberbaumbrucke
Ku’damm - KaDeWe - shoptilyadrop
(haha, niet geraakt!)
Schloss Charlottenburg
Aegyptisches Museum
niet kunnen doen
Zoologischer Garten Berlin

Ik denk dat ik nooit ga verklappen hoeveel foto’s ik écht van ‘m heb :’)
Jüdisches Museum

Sachsenhausen concentratiekamp

Meer dan ooit versta ik de VB-stemmen niet, na dit gezien te hebben. Laat de stemmen van “dat is iets héél anders” maar opgaan, het interesseert me niet . Liever laat ik m’n beide handen afhakken, dan de geschiedenis mee te herschrijven. De confronterende foto’s laat ik liever achterwege.

Marriott fishtank
(bestaat niet :p)
Palast der republik (afbraakwerken)
Badeschiff
niet kunnen doen
Pfaueninsel
niet kunnen doen
Holocaust Denkmal

Bücherverbrennung Denkmal
Schloss Sanssouci
niet kunnen doen
Unsicht-bar
niet kunnen doen