Frank Boeijen, is als een klassewijn. Beter, rijper en mooier wordend met de jaren, en mijn god, wat is z’n nieuwe CD weer spot-on!

En terecht.

Een dag van rouw voor België. Alle gezond verstand is verdwenen. Ik was er reeds van overtuigd, en nu strijken ze het als een soort statement uit over de hele wereld. Clottemans veroordeeld tot dertig jaar cel op basis van niets.

En we hebben nog steeds geen regering…

Wanneer mogen we nog eens fier zijn op ons land?

Het antwoord: opgeklopte lucht (strikjes toegelaten).

Wel. Nu is ‘t mijn toer: “Het is welletjes geweest!”

Ik snap dat nummers er lijken te te zijn om te coveren als ze mooi zijn. En ik weet ook dat sommige covers mooi kunnen zijn, vooral als ze in een volledig ander kleedje gestoken worden, en je denkt: “hé, dat is een hoek van waaruit ik dat nummer nog niet ge…hoord had”.Maar om een nummer keer op keer op keer op keer te baseren op één cover die toevallig in de roos was en daar maar niet mee te stoppen, tot in het oneindige, dat is ronduit een straf. Dus: cut the crap. Als een nummer één keer -naar bepaalde maatstaven- goed gecoverd is, stop er dan mee. Zelfs al is het vader abraham, die -laten we die mens zijn eer hoog houden- wél weer eens een goede keuze maakt, en een prachtig carnavalsnummer maakt van ‘these boots are made for walking’, dan ìs het vader abraham, dan moet je daar niet proberen over te springen, dan is het gedaan. Schluss. Hup, zoek een ander nummer.

Stop met het coveren van “hallelujah” van Cohen. Het is een goed nummer, of zal dat wel zijn, maar het is als een kauwgom die te lang in je mond zit. Het heeft al z’n smaak verloren, en de enige plaats waar hij nog kan bewijzen van enig nut te zijn is aan de straatstenen. Het is -tig keren gecoverd intussen (ik schrok zelfs toen ik er wiki op naploos), een betere versie zal niet meer komen, en is ook niet meer gewenst . Volgens mij kotst 80% van de bevolking 90% van de covers uit en is dat ook de meest gezonde en natuurlijke reactie die men kan hebben. Een gezond lichaam moét overbodige zaken afstoten, op welke manier is niet terzake.

Dus organisator van Vancouver, en k.d. lang, mijn excuses, maar op die draak zaten we niet te wachten. Wij hadden John Cale (rauw, maar juist), Jeff Buckley (klagerig,1ste cover van cover dus onnodig, maar ik geef toe: nog ok), Rufus Wainwright (Eh? Waarom niet Cale nemen als je toch niets verandert en waarom zo een versie voor een tekenfilm?), Alexandra Burke (verwaarloosbaar, maar hier begin je al te beseffen dat je van 10 jaar een druppel op dezelfde plaats op je hoofd wel degelijk gek kan worden), Lisa (X factor winnares Nederland, niet zo bekend in België neem ik aan, wat jullie dan weer net dat iétsje gelukkiger maakt, geloof me), Natalie en Gabriel Rios (Wat niet mogelijk geacht wordt, is mogelijk: er bestaat een trap verder dan de overtreffende trap – slechtst tot de alles overstijgende macht – Wat die Natalia trouwens op een podium loopt te doen, blijft me een raadsel) en nu K.D. Lang met een versie die me het behang van de muren deed afstropen en mijn vingers tot stompjes liet afknagen. Of ze die versie nu voor of na om het even wie in m’n lijst had, interesseert me eerlijk gezegd geen moer, het nummer moest na Cale niet meer gecoverd worden, that simple. Buckley had het zonder Hallelujah ook wel gered, en als hem dat niet was gelukt, was hij dan misschien helemaal niet zo een virtuoos als altijd beweerd wordt. En als niet zo veel prutsers het na Buckley nog gecoverd hadden, dan had ik me absoluut zeker nu niet gestoord aan zijn versie. Dus het is de anderen hun fout

Als je toch iets subliem wil doen, laat België (en een stukje Nederland) dan eens net zo ver ondersneeuwen dat we een weekje niet kunnen gaan werken. Wie weet mag je ‘t dan zelfs es zingen van me. (niet voor me, dat is dan weer te veel gevraagd)

En voor diegenen die geen genoeg krijgen van de weg naar de hel:

Leonard Cohen/Bob Dylan (1984-1988-…. verschillende data)

John Cale (1991)

Jeff Buckley (1994)

Rufus Wainwright (2001)

Alexandra Burke (2008)

Lisa (2009)

Natalia & Gabriel Rios (2009)

k.d. lang (2004)

Eén van de managers is zo vriendelijk geweest het euvel te vereeuwigen. Leve hem, want de mail was het lichtpuntje van m’n dag!

5 mei 2007.

Zo lang is het ‘al’ en ‘nog maar’ geleden. Toen schreef ik de eerste keer voor jou, en voor je ouders.

Vooral voor Eddy. ‘Onzen Eddy’ voor de (ex-)collega’s. Als ik aan je vader denk, Annick, dan kan ik een glimlach niet tegenhouden: Gezapig, lief, behulpzaam, graag gezien, warm… Niet dat dat  veranderd is, denk ik… Ik kan het me niet voorstellen. Maar iets is veranderd. Jij bent er niet meer, en samen met jouw verdwijnen is er iets in zijn ogen verdwenen. Dat lichtje dat mensen in hun ogen hebben. Hoop, plezier, inzicht in het leven en weten dat het om de kleine dingen gaat. Dat heb ik zien verdwijnen, elke keer als ik een foto van hem zag op tv, in de krant,… Dat is ‘m afgenomen.

En dan heb ik het nog maar enkel over je vader, want wat het voor een moeder moet zijn, dat wil ik me zelfs niet voorstellen. Niet omdat het erger is voor een moeder, maar omdat ik zelf een vrouw en potentiële moeder ben. En dat dit dingen zijn waar je niet over wil en mag en kan nadenken, daarom. Een moeder moet haar kind zien opgroeien. Moet puberteit doorworstelen, moet de tranen van het eerste hevige liefdesverdriet opvangen, moet een voorzichtige knuffel kunnen geven op een moment dat het niet meer gepast maar o zo gewenst is, moet haar dochter kunnen afstaan aan een partner die ‘best wel ok is’. Een moeder moet haar dochter kunnen lossen en de deur laten uitgaan met de zekerheid dat ze terugkomt, want dat is waar moeders voor zijn, voor het terugkomen. En dat is haar afgenomen.

Het is vechten. Ergens was ik opgelucht. “Ze hebben hem”. “Er is iemand om boos op te zijn, eindelijk.” Ik heb dat nodig. Boos kunnen zijn op iemand. Niet meer in het wilde weg moeten zoeken naar een “wie heeft dit gedaan en waarom?”. De wie is er. Het waarom, ach, ik wil het niet weten, ik wil het niet snappen, ik wil het niet horen.  Je bent niet gek, Ronald G., want als je dat was, dat wist je niet wat je deed. En dat wil ik niet. Ik wil dat je heel goed weet wat je deed. Ik zie je liever als koelbloedige moordenaar, zodat je een even koelbloedige straf krijgt. Maar je bent me de woede niet waard. Je bent  niets waard. Je bent een nul.

Annick en haar gezin. Zij zijn het belangrijkste nu, en het hart dat we hen toedragen. Want ook al ben ik een verwenser, ik kan verwensen en ver-wensen. En ik wens nu dat Eddy en zijn gezin een plaatsje vinden voor dit alles. Onrecht dat je is aangedaan, dat vergeet je niet, en vergeef je niet. Daar kan je alleen maar mee leren leven…. en pijn zal het altijd doen, en dat mag. Ik heb geleerd dat je van pijn ook kan groeien, als persoon. En dat hoop ik, en wens ik. Dat ze hier samen uit kunnen komen en weten dat hun dochter, als ze het nog één keer zou kunnen zeggen, nu zeker niet zou schromen om te zeggen: “Ik zie jullie graag”.

OP EEN DAG

Op een dag
Doe jij
Doe jij er altijd toe

- Frank Boeijen-

Nou.

Mijn eerste wens (die van 2009) is reeds uitgekomen. ‘k Heb sneeuw gekregen, en veel.  Genoeg om Calvin (van Hobbes)-gewijs mijn straat te verblijden met massamoordende sneeuwpoppen en hulpkreten voor aliens van de allerkleinste exo-planeten.

Meer wensen heb ik eigenlijk niet gewenst. (Allez, als je dat lotto-biljet tenminste niet meetelt, dat me tien euro heeft opgeleverd).

Geen idee of ik wel wil wensen. Ik ben er zo niet aan, en ik doe ‘t meestal ook niet. Meestal merk ik pas dat ik vergeten ben te wensen en voornemens te installeren als anderen me vragen wat ze me mogen wensen of wat ik me heb voorgenomen. (Maar ook dat gebeurt niet veel, aangezien de meesten rondom me weten dat ik te veel droom om te wensen en te hard leef voor voornemens).

Ik ben eigenlijk meer van ‘t verwensen, maar daarvoor is ‘t de periode nog niet. We zitten nog allemaal ingeduffeld in onze gemütliche kerstwensdekentjes, en teren nog op de nieuwjaarsoverschotjes, dus ‘k wacht er nog maar mee (of ‘k hou ‘t gewoon voor mezelf, dat kan ook).

Anyway,

Gelukkig nieuwjaar, Happy New Year, glückliches Neues Jahr, Felice Anno Nuovo, yeni yilinis kutlu olsun, I’D Miilad Said ous Sana Saida, Sretan Bozic, Glædelig Jul og godt nytår, Próspero Año Nuevo, Sawadee Pee Mai, Blwyddyn Newydd Dda enzoverder enzovoort en blablabla buh.

Met laarsjes met trosselkens aan en vlechtjes in mijn haar,  rond bomen zwiepend en mijn tong al op voorhand uitstekend voor de eerste vlok die zou durven vallen.

En o, en o! Mijn bolderkar rammelt ook bij de gedachte aan een knerpend laagje onder haar wielen.

DUS!

Ik stel voor dat we dit jaar sinterklaas, kerstmis en nieuwjaar inruilen voor een stevig  pak sneeuw (evenveel als in 1975, ook al heb ik dat net niet mogen meemaken) en dat we met z’n allen onze bottekes met trosselkens aantrekken en een dansje doen.