De Molman

Een verhaal dat ik ooit uit een boek gehaald heb, alleen weet ik niet meer hetwelk…

Toen ik een heel klein meisje was vertelde m’n paps me regelmatig van de molman. Niemand had ‘m gezien, maar hij vertelde me dat -als ik ooit de molman
tegen zou komen- ik heel erg moest opletten, want dat hij heel zacht en lief was, maar dat hij me zou opeten.Het geluk van kind zijn is dat dit soort verhalen blijven hangen zolang je het kind in jezelf blijft toelaten… de dag dat je dat loslaat, om om het even welke reden, dan ben je het kwijt voor altijd.Op een druilerige novemberavond moest m’n vader héél even weg om boodschappen te doen, en hij vond dat ik al oud genoeg was om eventjes thuis te kunnen blijven. Hij gaf me de courante orders mee.. “voor niemand opendoen, als de telefoon gaat, zeg je maar dat ik in bad zit, braaf zijn, de snoepkast niet leegplunderen en intussen mooi je huiswerk maken..”

Hij ging naar buiten, en het eerste wat ik deed was naar de snoepkast sluipen om daar een hoop dingetjes uit te halen en onder mijn bed te verstoppen, m’n huiswerk gooide ik in een hoekje, en met een grote reep chocolade in mijn handen rende ik de trap af naar beneden…

Tot ik plots iets hoorde… Ik bleef stokstijf staan om te luisteren. En ja hoor, ik hoorde iemand ademen… Ik wist niet zeker wat het was, maar ik wou naar de keuken, want daar lagen de messen.

Ik rende vliegensvlug naar de keuken, niet meer luisterend naar het geluid, en in al mijn angst rende ik hem bijna overhoop… de molman… daar stond hij dan… ik wist het vanaf het moment dat ik hem zag.Ik stond aan de grond genageld in de keuken, oog in oog met de molman, toen ik besefte dat hij me helemaal niet kon zien. Hij had een spitse roze snuit en een heel donzige vacht, en hij staarde voor zich uit, me blijkbaar recht aankijkend zonder me te zien… terwijl hij z’n neus in de lucht stak.Op dat moment begon hij te mopperen en te brabbelen, en het werd me duidelijk dat hij me geroken had… ik stond te trillen op mijn benen, en ik wist niet wat ik moest doen, maar toen de molman met zoekende armen op me af liep, wist ik dat ik weg moest, alleen wist ik niet waarheen. M’n paps had me verteld dat de molman een heel scherpe reukzin had, en dat hij een speciale neus had voor kindjes…

Ik rende de trap weer op, naar de badkamer, en vond daar een bus scheerschuim en een hemd van m’n vader. Ik trok het aan en spoot me helemaal vol met het  scheerschuim, zodat ik niet meer naar mezelf zou ruiken. Toen sloop ik de badkamer uit om terug naar beneden te raken, want ik wist dat -als ik boven bleef – ik ingesloten  zou zijn, maar toen ik aan de trap kwam, zag ik dat de molman al naar  boven aan het komen was…

Ik raapte al m’n moed bij elkaar, en begon toch muisstil de trap af te sluipen, en toen ik bijna aan de molman was, zag ik dat hij z’n neus optrok, en ik wist vliegensvlug voorbij hem te lopen.Maar de molman liet zich niet zo makkelijk bedriegen, en hij rook dat er onder de geur van mannenscheerschuim heel vaag een kindergeur zat… hij was een beetje verward, maar volgde toch mijn geurtje van talk en zalfjes die ik had achtergelaten…Hij kwam me achterna in de keuken, waar ik intussen alles dat ik in de vuilbak had gevonden over me aan het smeren was, zodat ik veel te hard zou stinken voor de molman, maar de molman vond die geurtjes ook wel leuk, en hij kwam recht op me af… Toen hij bijna bij me was, kon ik hem ruiken, en kon hij mij ruiken

Hij stond voor me, en opeens vond ik hem niet zo gevaarlijk meer, en toen hij bijna bij me was, zag ik zijn blinkend vachtje, en zijn roze snuit, en ik stak m’n hand al uit om hem aan te raken, alhoewel mijn vader me heel duidelijk had gezegd dat ik dat nooit mocht doen, want als je de molman aanraakt, dan weet hij waar je bent, en dan slokt hij je in één keer op… Maar hij was zo mooi, en zo lief.. en ik wou hem zo graag knuffelen

Ik was met m’n hand bijna aan zijn vacht, toen ik lawaai hoorde, en m’n vader in het deurgat zag staan… hij overschouwde even het toneel, keek met grote ogen naar mij, terwijl ik in een hoekje zat met zijn hemd aan en scheerschuim en allerlei vuilnis over me verspreid… en ik begon heel hard te wenen, en ik wees met een trillend vingertje naar de molman die stokstijf voor me stond, en zich in de richting van het lawaai had gedraaid.

Daarop nam m’n vader hem bij z’n nekvel, en gooide hem buiten…

en af en toe, als het een beetje druilerig weer is, kijk ik naar buiten, en zie ik hem in de tuin rondscharrelen, en dan zet ik m’n hand tegen het raam, en dan is het alsof hij het merkt…. en komt hij aan de ruit snuffelen en drukt zijn grote roze snuit tegen mijn raam…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s