Wegwee (1)

Het is bijna hetzelfde als dat onbestemde gevoel toen ik begon te schommelen tussen mijn lichaam en mijn geest.

Ik herinner het me nog als de dag van vandaag… We zaten in een grote, donkere zaal. Ze was felverlicht, maar de lichten stonden allemaal naar het podium gericht. En voor me zat hij, en hij draaide zich om. Meerdere malen keek hij naar me, en zonder te beseffen wat er eigenlijk aan de hand was vroeg ik aan de persoon naast me wat z’n naam was. Wat ik toen niet wist was dat net het antwoord op dié vraag de poort naar het onbekende zou openzetten en dat ik mezelf zou opzadelen met een nieuw soort balast, waar ik totnogtoe nog steeds niet mee kan omgaan.

Ze zei z’n naam, en ik maakte er iets anders van. Ik hoorde mijn eigen stem, schel en rillerig van tieneronzekerheid, een naam in het ijle gooien, waarop de jongen voor ons, zijn hele familie incluis, zich omdraaiden… Hij keek me aan, verbaasd, gekwetst, vragend, en hij zag in mijn ogen de onschuld, de vrees en de schaamte. Genoeg medicatie om de net toegebrachte wonde te dichten.

NU besef ik dat ik die dag mijn leven een andere richting gegeven heb. Hij weet het ook. Soms zie ik hem nog eens, en dan kijkt hij naar me en begrijpen we elkaar. De knik is geen groet, maar een teken van (h)erkenning, van andere, onbestemde zaken, waar we onszelf toen mee geïnfecteerd hebben… jarenlang….

En nu is het er weer, maar op die manier dat ik er niets mee kan aanvangen.

De laatste drie dagen heb ik het gevoel dat er maar één ding kan helpen, en dat is mijn ogen sluiten, en alles op me laten afkomen. Maar ik ben jammer genoeg te oud geworden voor dat Hollywood-scenario. Mijn ogen sluiten betekent dat ik dingen laat passeren…

En ook, als ik mijn ogen sluit, dan komen de kriebels en het verlangen. Zou het dat zijn? Is het de vertaling van mijn verlangen? Zit het zo diep dat mijn lichaam zijn eigen taal niet meer verstaat en het dus maar omzet in oerkrachten?

Ik huil niet, het valt meer te vergelijken met een soort schrik. Ken je dat gevoel? Je bent 15 jaar, je zit midden in een rebelse periode waar je later met heimwee zal naar terug kijken (had je dat maar geweten). Je wil experimenteren met mensen, dingen, maar je bent nog te maagdelijk en onschuldig om je er echt in onder te dompelen. Je wéét dat je iets fout gedaan hebt (je examen niet geleerd, je door iemand laten zoenen waar je niet verliefd op bent en nu  moet je het afmaken, gelogen tegen je ouders), …, alleen besef je niet (wat later zal blijken), dat het allemaal wel zo ongelofelijk erg niet is, en dat het allemaal lessen zijn. De fouten die je nu maakt zijn enkel wegwijzers. Maar zoals ik reeds zei, weet je dat niet, en je ligt, bijna verlamd van de schrik in je bed naar je kamermuur te staren, en je vraagt je af hoe je de situatie gaat oplossen. En op dàt moment, op dié leeftijd bestaat er niets anders dan jij en je probleem. Aan overmorgen denk je niet, zelfs niet aan morgenvroeg, want daarvoor is je probleem te groot. Het staat voor je als een onbeklimbare berg waar je sowieso over zal moeten.

En nu zit ik met hetzelfde. Alleen weet ik dat er wel een overmorgen is,en dat mijn keuzes intussen wel iets belangrijker zijn geworden dan simpele wegwijzers.

Die verlammende schrik voor het onbekende brengt nu echter iets mee, een soort neveneffect. En zo komen we weer bij het begin. Mijn verlangen. Het verlangen om me door mijn schrik heel diep in het onbekende te laten zuigen en zo afstand te nemen van wat er hier allemaal aan het gebeuren is. (begrijp me niet verkeerd, dit is niet iets existentieel, dit is zéker geen leven-dood-iets, dit is gewoon wat ik schrijf.)

Ik wil weg, en ik heb ‘Wegwee’. Een beter woord vind ik er niet voor.

Ik heb een paar dagen geleden terug ‘voet op belgische bodem’ gezet, na een paar dagen in het oosterse Istanbul. Uiteraard heb ik me daar laten meesleuren in de stroom. Enkel turks gesproken (soms met handen en voeten), genoten van de typische aanbidding, zoals enkel turkse mannen je kunnen aanbidden, maar ik wijk af…

Ik wil sinds ik terug ben, weer weg. Niet naar Istanbul, misschien zelfs niet naar Oostenrijk, ik wil gewoon weg. Elke keer als ik mijn ogen sluit, word ik overvallen door een golf van kriebels, vlinders, angst, … en het voelt aan als een soort gemis, een tekort, een verlangen, een eenzaamheid, iets dat met verlaten te maken heeft…  ik voel me verlaten door mijn thuisgevoel.

En het enige dat ik nu wil is nestwarmte. Een plekje waar ik weer even tot rust kan komen, en op adem kan komen. Al is het maar een hand die tussen mijn schouderbladen gezet wordt en me een zetje geeft om een stap vooruit te zetten, al is het dat maar…

Veiligheid.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s