De Ondraaglijke Oneerlijkheid van het Bestaan

Gisteren kwam ik van m’n werk, ’t was een zonnige, leuke terugrit. Er reed een collega met me mee, en we kletsten (of eerlijk gezegd ‘ik klets’) erop los.
We komen aan het St-Anna-Plein, waar het een drukte van jewelste is vanwege het spitsuur.
Voor ik de rotonde oprij, kijk ik altijd goed, maar het St-Anna-Plein op zich is niet gevaarlijk om op te rijden, veel gevaarlijker om af te rijden vanwege al de fietsers, die Gent in pacht hebben. ‘k Heb er respect voor, want ooit was ik zelf een roekeloze fietser die boos was op alle wagens die mijn onberekenbaarheden niet van mijlenver zagen afkomen.
Nuja. De rotonde.
Op de rotonde, op het punt waar ik moet oprijden staat zo een grote amerikaanse SUV-jeep, die stilstaat, er is ruimte genoeg voor me om in te voegen, wat ik bij deze ook doe.
Op het moment dat ik op het kruispunt sta, begint de jeep te rijden, eerst denk ik (en m’n collega) van “tiens, weer zo een drukdoener die er niet tegen kan dat er een auto tussen schuift, dus ik ga even op m’n claxon staan om ‘m duidelijk te maken dat dat nu wel laat is… Maar voor ik het weet rijdt de bestuurder tergend langzaam en met een duivels gekraak tegen de zijkant van m’n auto.
stilte.
De bestuurder komt uit z’n auto gesneld, kijkt even naar zijn auto, komt nar mij gespurt, uit honderden excuses van “het is mijn fout, sorry sorry, ik ga het regelen, ik was gewoon naar links aan het kijken, ik had helemaal niet door dat er daar iemand stond, ik was niet aan het opletten”.
Al blij dat ik niet met één of andere zak te maken heb die niet wil toegeven dat hij in fout is, beginnen we de papieren in te vullen, en aangezien we nog geen van beiden een accident gehad hebben, besluiten we maar om voor alle zekerheid naar de flikkken te bellen om te helpen bij het invullen van de papieren.
Na een uur wachten komt er dan eindelijk een zwaantje (heaven help me, met die heb ik altijd al problemen gehad) toe, die begint met streng te vragen: “wat is het probleem eigenlijk?”. Ons beider auto’s staan met de vier pinkers aan de rand van het plein geparkeerd, dus dat lijkt me vrij duidelijk…
Maar wat daarna gebeurt tart alle verbeelding.
Nadat we ons verhaal doen, en mijn aanrijder toegeeft dat hij niet heeft opgelet en daardoor tegen me is gereden, richt het zwaantje zich tot mij, en begint hij met een kruisverhoor.
“hebt u de voorrangsdriehoek gezien?”
“hebt u wel gekeken?”
“u weet toch dat u dubbel voorzichtig moet zijn bij het oprijden van een kruispunt?”
“u mag enkel invoegen als u dat kàn”
“was u reeds voorbij de driehoek toen u aanzette?”
Allemaal vragen die overbodig waren, aangezien we oorspronkelijk elk onze rol kenden: “schuldig – niet schuldig”
Maar het gaat verder. We zijn aan het invullen van ons verhaal gekomen, waarop het zwaantje tegen me zegt: “schrijft u maar op wat er gebeurd is.”
Dus ik schrijf op wat er gebeurd is.
Daarop zegt het zwaantje tegen de andere bestuurder: “kijk, het is vrij simpel, ik weet hoe dit soort zaken meestal door de verzekeringen beoordeeld worden, en de juffrouw zal waarschijnlijk aan het kortste eind trekken. Indien u het verkeer volgde, dan zal zij in fout gesteld worden, indien u stilstond echter, dan zal het een heel ander verhaal zijn. Dus, meneer, wat was het, volgde u, of stond u stil?”
Waarop de bestuurder UITERAARD zegt dat hij het verkeer VOLGDE, en waarop de agent hem DICTEERT wat hij op de ongevallenaangifte moet zetten.
Ik sta even verbouwereerd alles te volgen, omdat het me opeens daagt dat ik hier als schuldige ga uitkomen, en vraag aan de agent wat hij ervan zou denken als er nu een auto tegen zijn moto rijdt, en er een derde hem komt zeggen dat hij maar dubbel had moeten nadenken voor hij ‘m op straat parkeerde, waar er andere auto’s reden. In recht is in recht.
Het zwaantje hoort echter niets meer en blijft maar herhalen dat dit een verhaal voor de verzekeringen zal zijn, maar het kwaad is intussen geschied. Hij heeft de andere bestuurder de pap in de mond gegeven, hij heeft iemand die eerlijk wou toegeven dat hij in fout was de tip gegeven om dat niet zomaar te laten gebeuren, hij heeft eerlijkheid in de kiem gesmoord, en een onschuldige daar de dupe van laten zijn.
Ik geloof het nog steeds niet. ’t Is nu 5 u ’s morgens, en in m’n droom heb ik al 20 keer naar de andere bestuurder gebeld, in tranen, al vragend of hij het écht wel aankan om me te laten opdraaien voor iets waarvan hij weet dat het zijn schuld is, maar het blijft stil aan de andere kant van de lijn…

Ik ben er zeker van dat de mannen van CSI het zouden kunnen oplossen.. die zouden kunnen aantonen dat aan de snelheid (1 km/u?) dat de andere auto op me is ‘ingereden’, en door de hoek van de botsng, IK in m’n recht was, die zouden zoeken of er nergens camera’s hangen… maar daarvoor had er een dode moeten zijn.. en gelukkig was die er niet, want hier in België zijn de regels zo dat ik ook nog es in beschuldiging was gesteld voor onvrijwillige doodslag. Ik kan er niet van slapen, ’t is gewoon te erg. Ik wil de hele wereld vertellen dat ik niet in fout was, maar ik hoor alleen maar stemmetjes die me zeggen: “laat het zo, je zal er niets aan kunnen veranderen, ’t is nu eenmaal zo”..en alweer moet ik plooien voor de bureaucratie.

Als ik ooit – àls ik ooit – te horen krijg dat m’n leven vroegtijdig zal eindigen, dan scheur ik de bureaucratie aan stukken, dan spuw ik al m’n ongenoegen de wereld in, en al verklaart de hele wereld me gek, ‘k zàl het doen, ’t is genoeg geweest.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s