Sneeuwwitte gedachten

Deze morgen werd ik wakker, en er raasde nog een deel van m’n nachtmerrie door m’n hoofd. Ik tuimelde met toegeknepen ogen de trap af, keihard proberend om de buitenwereld buiten en de binnenwereld binnen te houden, aangezien beide toch te veel met elkaar botsen.

‘k Nestelde me in m’n zetel, trok m’n deken over me heen, wurmde m’n alfred-en-been-kussen onder m’n hoofd en wriemelde m’n beer tussen m’n vingers. Klaar om de boze wereld met onversaagde moed aan te schouwen.

Voorzichtig trok ik één oog open en wat ik zag was stukken beter dan wat ik had verwacht. SNEEUW!  Vlokken, hoopjes, bergen, toefjes, .. alles was wit!

Mijn glimlach brak door zoals enkel een zonsopgang de lucht kan verblijden, en binnen een wip was ik wakker. Zonder me te veel te bekommeren over hoe ik er uitzag heb ik meteen m’n laarzen aangetrokken, drie pulls over elkaar gehesen en m’n muts op m’n hoofd geplant. En gewapend met m’n fototoestel ben ik op weg gegaan.

Ik heb onderweg maar drie keer een slippertje gemaakt, en het zorgde er telkens voor dat m’n lach door de sneeuwwitte en vooral lege straten klaterde. Dit is leven! Dit is blij zijn. Ook al vermengen de koudetranen zich met andere, dan nog is dit blijdschap in zijn meest pure vorm!

Onderweg heb ik een klein sneeuwmannetje gemaakt. En ‘k moest ‘m weer loslaten ook. Hem achterlaten in zijn eigen mini-wereldje dat meestal maar kort is van duur. Maar ik denk dat hem dat gelukkig maakt. Niet kunnen lossen is mijn probleem, niet het zijne. Ik hield terstond van ‘m. Zijn halfslachtige grijns bereikte m’n hart vanaf het moment dat ik me rechtstelde om ‘m te bewonderen. Hij leek het uit te schreeuwen: “Dank je!!! Dank je om me dit korte leven te bieden!”. Volledig lossen kon ik ‘m niet, dus ‘k heb hem dan maar bij een dikke boomstam gezet, waar de sneeuw dik genoeg was om hem te verkoelen, maar de stam breed genoeg om hem te behoeden.

Iets verder maakte een groepje gibberende meisjes een ‘punksneeuwvrouw’, onderwijl zich luidop afvragend hoe oud ze wel zijn. Een bende zonnetjes die met veel kabaal het sneeuwtapijt doorploegden en zich afvroegen hoe hun punksneeuwvrouw er morgen zou uitzien. En ’t resultaat mocht er zijn.

Dag lieve sneeuw, dag sneeuwman, dag weergoden.

Een sneeuwpersiflage:

mijnstraat.jpg

hetpark1.jpg

sneeuwengel.jpg

sneeuwman1.jpg

sneeuwman21.jpg

sneeuwboom.jpg

punksneeuwvrouw1.jpg

punksneeuwvrouw2.jpg

punksneeuwvrouw4.jpg

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s