Soms zijn er zo van die dagen….

Soms zijn er zo van die dagen dat alles fout loopt.

Deze morgen werd ik wakker en het was zorgwekkend helder buiten. En dan lig je in je bed, een hele trap verwijderd van je GSM die je kan vertellen hoe laat het is. In deze context: “net voor je wekker afgaat” of “je hebt je wekker niet gehoord”. Ik heb me even liggen afvragen of het zou kunnen dat ik m’n wekker niet had gehoord, want dat zou de tweede keer in m’n leven zijn. Maar aangezien ik de laatste dagen nogal diep slaap vond ik het toch maar een goed idee om me de afdaling naar de wekker te riskeren.

Uit bed gehuppeld, trap afgedaald, GSM bekeken, en net op het moment dat ik het ding vastpak begint hij me wakker te bombarderen met z’n prachtige serenade. Hatelijk vind ik dat. Ik slaap al niet veel, dus ik vind dat ik recht heb op de weinige uren dat ik dan slaap. En dan nog gebeurt het 6 van de 10 keer dat ik toch wakker word voor m’n alarm afgaat. Als een bioritme gekastijd kon worden, kastijdde ik het mijne.

Ik heb me dan maar zuchtend en puffend in m’n douche gehesen, waar ik de waterstraal niet op de temperatuur kreeg die ik wou. De ene keer te warm, de andere keer te koud. Misschien (hoogstwaarschijnlijk) lag het aan mij, maar ook de douche wou ik kastijden.

Na m’n douche schoot het me te binnen dat ik na m’n werk nog naar de mediamarkt wou om ‘season 4’ van ‘Star trek’ te gaan kopen. Maar daarvoor moest ik vlug geld op de juiste rekening zetten. Met het nieuwe gadget van de KBC. Ideaal als je iets ‘vlug’ wil doen: 1. Inloggen op de kbc-site 2. Je kaart nemen 3. Je kaart in het bakje steken 4. Op het bakje op ‘M1’ duwen 5. De code op de site lezen en intikken op je bakje 6. Je persoonlijke code intikken op je bakje 7. De code die je bakje geeft intikken op de website 8. Je transactie doen (5 stappen) 9. Op het bakje op ‘M1′ duwen 10. De code op de site lezen en intikken op je bakje 11. Je persoonlijke code intikken op je bakje 12. De code die je bakkje geeft intikken op de website. en KLAAR! (En nu vooral niet vergeten dat je kaart nog in het bakje zit, want anders ben je op baan zonder je bankkaart!) En geloof ik dat het veiliger is met deze twaalf stappen om geld van je ene rekening naar je andere te versluizen? Neen. Maar het moet.. De veiligheidspolitie vraagt het.

En m’n dag was nog niet eens begonnen. Na heel deze transactie merkte ik dat er een ladder in m’n panty zat, maar ik had geen tijd meer om me dat aan te trekken. Ladders horen trouwens bij mij. Ik ben een wildebras, niemand die er echt van zou omkijken.

Tien minuten later dan anders zit ik dan toch in m’n auto. Diesel genoeg. Ik start, rijd richting werk, en sla de eerste straat in (één richting, éénbaansvak, aan beide zijdes geparkeerde auto’s), en voor m’n voorligger rijdt… de vuilniswagen. Ik zet m’n radio zo luid als m’n oren kunnen verdragen om m’n ergernis de kop in te drukken. De vuilniswagen is ons echter goed gezind. Als hij aan een zijstraat komt, laat hij m’n voorligger (gele nummerplaat, m’n karakter gebiedt me te geloven dat het een Fransman is) ruimte genoeg om te passeren. Maar wat raad je? M’n voorligger snapt het niet. Die is waarschijnlijk nog dromerig z’n croissant aan het verteren. Dus ik tik even kort op m’n ‘geluidstoestel’. De persoon in de auto kijkt even achter zich, steekt z’n middelvinger op en blijft staan. We rijden 4 meter verder. De vuilniswagen herhaalt zijn actie (laat ruimte), en stopt aan een school…. véél vuilniszakken. Ik claxonneer nog eens… iets langer. De bestuurder voor me reageert niet meer. En zo gaat het door… een volle kilometer. 15 dierbare minuten.

Eenmaal op de dampoort gekomen is het duwen en porren geblazen, want ik ben (dankzij Mr. Vive La France) door m’n vertraging midden in de spits terecht gekomen.

Ik kom drie minuten te vroeg toe op m’n werk. Als ik me haast ben ik nog op tijd om in te tikken. (één minuut te laat, is 15 minuten ‘straf’ = 15 minuten minder betaald). Ik ren (op m’n hakken) naar het draaihekken, wurm me erdoor, maar m’n tas blijft hangen. M’n tas zit vast in het hekken! Na heel wat sleurwerk krijg ik het onding er toch uit, ik moet m’n spullen die erin zitten vastklemmen, anders vallen ze eruit. Ik kijk niet meer hoe laat het is, ik ren naar het ‘intikbakje’, tik in…. en op het scherm verschijnt: 08:01 … *pink pink pink*. Het klokje lacht me toe, ik draai me mopperend om, en bots tegen de grote manager, ik grom een goeiemorgen en besef twee meter verder dat zijn vrouw twee dagen eerder bevallen is… maar hij is al weg, geen kans meer om m’n halve groet goed te maken.

Ik spurt naar m’n bureau, zet m’n computer aan, installeer alles, stoot een halve tas koude koffie om, spurt om keukenpapier, zet me terug aan m’n bureau en leg m’n hand midden in een kleverig goedje dat m’n voorganger heeft achtergelaten. Ik wil zelfs niet weten wat het is.

Maar de dag vloog voorbij, dat wel. Voor ik het wist was het 16u en mocht ik naar huis. (Met als tussenstop de mediamarkt). En nu doe ik niets meer. Hoe minder ik beweeg, hoe minder er kan fout gaan.

Star Trek, here I come.

4 reacties

Opgeslagen onder Blogging

4 Reacties op “Soms zijn er zo van die dagen….

  1. dringend tijd dat we ons wat meer ‘star trek like’ kunnen laten transporteren!

  2. Linds

    Ik weet dat het allemaal niet grappig moet geweest zijn, maar als ik dit alles lees, dan zit ik te gniffelen, te grijnzen …
    Dan denk ik, foei Linds, het IS niet grappig, maar toch …
    Het is zo typisch Mieketje !
    Van A tot Z … ik zie het u Zo doen !!

    Ge zijt een schatje :-)

  3. Hehe, ik hoor je het levendig vertellen als ik je blog lees :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s