Moederziel alleen.

Vandaag ging ik om thais naar m’n favoriete restaurant in ’t patershol: de Baan Thai. Minimum één keer per week krijg ik ongelofelijk veel zin in thais van daar (specifiek van daar), en dan bel ik naar de eigenares, Wan Pen, en dan bestel ik take away. Meestal mag ik er na een half uurtje dan om. Vandaag was het niet anders. Om 19.45 belde ik, om 20.15 stond het klaar.

 Ik ga er dan om met de auto, aangezien het patershol te ver is te voet, en het eten anders koud is tegen dat ik terug thuis ben. Ik rij met de auto het patershol binnen. Of ik daar mag rijden is nog steeds een heikel punt. Voorzover ik weet is het patershol een ‘woonerf’. En volgens onze verkeersregels is een woonerf:

  • Voetgangers mogen de gehele breedte van de straat benutten om te lopen en te spelen.
  • Er mag enkel stapvoets worden gereden. In Nederland is dit bepaald op ongeveer 15 kilometer per uur. In België is de maximaal toegelaten snelheid in een woonerf 20 kilometer per uur.
  • Er mag alleen geparkeerd worden op daarvoor aangegeven plaatsen.

Wan Pen zegt me elke keer dat ik problemen ga hebben met de politie als ze me daar gaan zien staan. Nu, ’t kan wel zijn, want ik denk dat ik er niet mag parkeren. Maar ze zullen toch even moeten discussiëren. En lang sta ik er toch nooit :).

Maar ’t verhaal gaat eigenlijk totaal niet over de Baan Thai, of over ’t patershol. ’t Gaat ‘m over wat er gebeurde toen ik er uit reed.

De straatjes zijn daar allemaal heel smal. En toen ik het laatste straatje uitdraaide zag ik opeens in ’t licht van m’n koplampen iets piepkleins over de straat hobbelen. Geen muis, dat was direct duidelijk. Het verdween uit m’n zicht, dus ik durfde niet verder rijden. Ik bleef gewoon staan, met draaiende motor, in de hoop dat ik het nog niet meehad. En hups, daar was het opeens weer. Een kuiken! Op staande voet ging er een hete woede door me heen. Waarschijnlijk weer een ouder die z’n kind een ‘paaskuiken’ had gekocht, ’t kind had het kuiken ‘verloren’, zoals een kind ook ander ‘speelgoed’ wel eens placht te verliezen, en nu liep ’t beest moederziel alleen door de smalle straatjes van het patershol.

Mijn hart smolt direct bij ’t aanzien van al die eenzaamheid, en ik liet m’n auto voor wat hij was, liet ‘m draaien en stapte uit.

Het beestje zag me direct en spurtte weg. Even dacht ik dat het een lastige vangst zou worden, maar het diertje kroop al vlug trillend een hoekje van een portaal binnen en zo kon ik het opnemen.

Toen ik het in m’n handen nam zag ik dat het geen gewone snavel had. Dit was geen kuiken, dit was een piepklein eendje! Nu, het patershol ligt aan het water, en in dat water zitten een hoop eendjes, maar hoe het beestje dààr gekomen was is me een raadsel. Tussen de rand van het water en de voetgangerszone zit op z’n minst drie meter.

Ik dacht totaal niet meer aan m’n auto (of aan m’n thais), liep naar de waterrand met het eendje, waar ik een achttal voetgangers zag afkomen. Aangezien ik niets van eendjes afweet sprak ik maar de man in de bende aan, en vroeg ik ‘m of hij wist of zo kleine eendjes al konden zwemmen, en of ze het zouden overleven als ik ze vanop drie meter het water ingooide. Hij dacht van wel. Ik zag evenveel onzekerheid in zijn ogen, maar er moest toch iets gebeuren.

Ik heb me dan maar op m’n buik gelegd, m’n armen zo ver mogelijk naar het water gehouden, en het eendje met m’n ogen toe in het water laten vallen. “PLOING” … en ’t kwam boven en ’t begon te piepen… roepen naar z’n mama. En ’t zwom kwiek weg.

De man zei “ik denk dat ik haar moeder hoor roepen.”. Ik hoorde niets.. dus hij had of een heel goed gehoor, of hij probeerde me gerust te stellen. Hoe dan ook was het de beste oplossing.

Het ga je goed, eendkuikentje… ik hoop dat je je moeder terugvindt, of dat iemand zich om je ontfermt…. het ga je goed…

 En wat ik uiteindelijk gegeten heb:

baanthai.jpg

Tom kati Khoong en Kai Thod.

2 reacties

Opgeslagen onder Blogging

2 Reacties op “Moederziel alleen.

  1. En .. had je niet gedacht dat 4 een nieuw speelkameraadje nodig heeft? :/

  2. Vierken mag al elke keer als ik kom met m’n schoenen spelen, wetende dat er ooit een kat in m’n schoenen gepist heeft is dat een serieuze toegeving ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s