Wegwee (3)

Dertien dagen, geen ongelukken.

kusadasi.jpg

Die kwamen pas toen ik terug wou komen. Turkije heeft me in z’n ban, Turkije houdt me krampachtig in de ban. Toen ik het vliegtuig wou opstappen, zat er precies iets tussen m’n kies. Ik wou even pulken, maar had een stuk van een voorlopige vulling tussen m’n vingers voor ik het wist. Eigenlijk moest de definitieve vulling al lang geplaatst zijn, maar aangezien ik er een hele dag vrij voor moet vragen, durfde ik me dat niet riskeren, met dit als resultaat. Tandpijn voor zot uiteraard toen ik hier in ons belgenland aankwam. Naar Gent om m’n gerief af te zetten, net voor ik de deur wil openen, valt er iets uit m’n rugzak. Ik raap het op, wil me terug rechtstellen, en bots met m’n hoofd keihard tegen een ijzeren blokje dat aan onze voordeur hangt. Hoofdpijn erbij. Dan maar naar de dokter, omdat het zo écht niet gaat om te werken… Die stelt (naast de evidente tandpijn) een lichte hersenschudding en een hardnekkige luchtweginfectie vast, die me er van mag doen uitgaan dat ze nog even zal aanslepen. M’n werk zal het niet echt appreciëren, maar ‘k kan er nu eenmaal niet aan doen… ik hang maar het haken en ogen aan elkaar op dit moment.

Maar Kusadasi! Het was zo’n tien (acht denk ik) jaar geleden dat ik er was. Het plaatsje is onherkenbaar geworden. Toen ik er tien jaar geleden was, wa het een turks dorp dat heel hard probeerde alles te doen om toeristisch te zijn, maar er niet echt in slaagde. De mensen die er rondliepen waren hoofdzakelijk bejaarde turken die weghobbelden als ze je zagen aankomen met een foto-apparaat. Meermaals kreeg ik toen een boze blik toen ik een ‘plaatselijk tafereel’ wou schieten.

turkije3.jpg

Kusadasi nu is (letterlijk) een haven van toerisme geworden. Elke dag meren er schepen aan, groter dan ik ooit heb gezien. Wel dertig meter hoog, wel 100 meter lang, wel 50 meter breed. Kusadasi leeft van het toerisme. Bejaarden lopen er nog, maar je moet ze zoeken. Vooral jonge mensen, jonge turken, die Engels, frans, duits, nederlands, russisch.. noem maar op.. spreken. Ze trachten je in hun winkels te lokken met “alles gratis!” en “appelthee”.

Mij stoort het niet. Het heeft Kusadasi een boost gegeven. De stad is mooi geworden. En aangenaam. En proper! Ik heb maar één nadeel ontdekt en dat is dat alles ook véél duurder geworden is. Tegenover Istanbul liggen de prijzen hier minstens half zo hoog…

De turken hebben problemen met de belgen. Ze komen niet genoeg. En ze zijn niet vriendelijk genoeg. Aangezien ik een woordje (geen zinnen, enkel woordjes) turks praat, was ik hun perfecte slachtoffer om hierover te praten. Ze vroegen me uitleg, en de enige uitleg die ik kon vinden was dat belgen te introvert zijn voor een dergelijke aanpak.Belgen willen met rust gelaten worden als ze een winkel instappen, en niet meegevoerd worden naar het topje van de winkel, waar het volstaat met dozen en troep, om toch maar dat ene kledingstuk te vinden dat ze niet nodig hebben. Als een belg zijn ding niet vindt in één oogopslag is het genoeg om terug naar buiten te gaan, en daar is al dat geharrewar niet bij nodig. Maar dat begrijpen ze daar niet. “maar we willen toch helpen! we zijn toch vriendelijk! iek sprèk zelfs vlaamisch! Eddy Wally! Kamiel Schpiesses! Hewèldeh!”

Persoonlijk vind ik het allemaal geweldig. Een winkel binnenstappen en iets zien dat je leuk vindt. En dan begint het spelletje. Ze vragen veel te veel, en dat zeg je hen ook, en dan komen ze af met een nieuwe prijs omdat je ‘de eerste klant’ bent, of omdat je ‘çok güzel’ bent, of omdat je turkse voorouders hebt. Mijn donker zijn heeft daar voordelen. Mijn turks spreken ook. Ze zijn er allemaal van overtuigd dat ik turkse voorouders heb, dus ze doen moeite voor me. En ik speel het spelletje mee. Voor één keer hebben mijn voluptueuze vormen een voordeel, want ik heb heupen om kinderen mee te baren. Dat zien ze daar graag. En ik heb temperament…

Ik hou van Turkije. Ik wist het al, nu weet ik het alleen maar beter. Ik hou van de sfeer, ik hou van de mensen, ik hou van het klimaat. Turken zijn schatjes. Ze doen alles voor je, soms te veel. Maar wat zeker is, is dat je met een goed gevoel huiswaarts keert, want in geen enkel land, zelfs oostenrijk niet, voel je je zo gewenst als daar. Voor hen ben je de geldmachine die het daar draaiende houdt, maar ook de link met het Westen. Atatürk z’n stempel drukt er als nooit tevoren.  Wat ik persoonlijk wat jammer vind soms. Veel locals verwerpen hun roots een beetje om krampachtig ‘europeaan’ te worden, maar dat is voor mij niet nodig. Een toffe moslim is een toffe turk is een tof mens. Maar moslims zijn daar maar schaars meer. Houden we het dan maar lekker bij ‘toffe mensen’.

ataturk.jpg

Verder hadden we een pracht van een hotel, heel toffe bediening. Leuke gasten leren kennen. Veel belgen en nederlanders vooral. Maar allemaal, één voor één mensen om in je hart te sluiten.

afbeelding-560.jpg

 Turkye, seni özleyeceğim!

miekeiris.jpg

1 reactie

Opgeslagen onder Blogging

Een Reactie op “Wegwee (3)

  1. Fijne weerspiegeling in je zonnebril :-)
    -> http://lorelei.femeref.com/detail.jpg

    Véél beterschap!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s