Ik ben een blanke fiere multitalige vlaming die te rap rijdt.

Het was de moeite in Miekebeeztland. Te druk. Ik had het gevoel dat er langs alle kanten aan me getrokken en gesleurd werd.

Na Turkije moest ik m’n schade inhalen en iedereen es zien en bezoeken en m’n histories vertellen. Het resultaat was dat ik anderhalve week aan één stuk door eigenlijk ging werken en ging bezoeken. Een week geleden heb ik dan maar aan de alarmbel getrokken (vooral bij het zien van m’n steeds groter wordende berg wasgoed waarmee ik maar niet naar het wassalon raakte). “Een volledig, compleet weekend voor mezelf!!!!!”, schreeuwde ik naar wie het maar kon horen. En wat een respect kreeg ik terug. Iedereen (behalve de verplichte verkiezingen), heeft me mooi met rust gelaten en me een weekendje laten hangen, drentelen, slenteren en slapen.

 Maar goed ook misschien, zo kon ik met een uitgerust hart en gemoed gaan stemmen. Want ’t is toch belangrijk uiteindelijk. Ik zie ons belgenland rare kronkelingen uitvoeren. Niet verrassend echter. Het is een terugkerend fenomeen, die malcontente. We zijn uiterst ontevreden volk. Verwende nesten, dat vooral. Andere landen hebben het over het algemeen stukken slechter dan ons, maar dat merken we niet. Wij belgen hebben geen ‘nationaal-gevoel’. We zouden het wat meer mogen hebben.

Verkiezingen. Een partij kan niet lang regeren bij ons, want onze belgen denken al vlug dat ze te kort gedaan worden, en dat er te weinig jobs zijn, en dat er te veel geweld is, en de armen denken dat de rijken te veel krijgen en de armen te weinig. En de rijken denken dat de armen te veel krijgen en de rijken te weinig. En werklozen vinden dat er te weinig jobs zijn die perfect in hun plaatje passen, en werkenden denken dat werklozen te lui zijn en niet genoeg gepusht worden. En daarom is de regering slcht en willen we een andere partij. En de partij die acht jaar geregeerd heeft mag nog zwart op wit bewijzen dat de schuldenberg verminderd is, en het jobaantal verhoogd en het geweld verminderd en de belastingen voor rijken interessanter geworden is en de tegemoetkomingen voor sociaal minderen verbeterd zijn, het heeft allemaal geen zin. We zijn niet content, en we willen een ander die het beter kan. En binnen vier of acht jaar zal het weer net hetzelfde spelletje zijn, en kiezen we weer rood of blauw of paars. Zo gaat dat hier nu eenmaal. En de échte malcontentenaars stemmen zwart of Dedecker. Want dié gaan het doen.  Als je hén ziet op TV herken je de kolère die je zelf ook soms voelt. ’t Is allemaal niet eerlijk! Spuw je gal op het hoofd van die wiens schuld het is! Of het nu zwarten zijn, of werklozen, of politie, of werkende moeders, ’t doet er niet toe, maar gooi het er allemaal uit, en als je dat doet, dan wordt het hier allemaal beter.

Stel je voor. We gaan voor vlaams belang-dedecker. Een blauw-oranje-geel-zwarte partij. Een  volledig blank-vlaamstalig landschap, waar iedereen je verstaat, waar geen hoofddoeken, nonnenkapjes, baseballcaps, zonnehoeden meer zijn toegestaan. Een blank-vlaamstalig landschap waar zo vlug mag gereden worden als je zelf wil.  Een blank-vlaamstalig landschap waar er geen potten en -roerders meer (mogen) zijn!  EUREKA ! Een blank-vlaamstalig landschap waar moeder thuis MOGEN blijven om hun koters op te voeden, hoera! Een blank-vlaamstalig landschap waar je ’s avonds niet meer overvallen wordt, aangezien de avondklok je beschermt tegen de stoute meneren die uiteraard niet luisteren naar de regels, aangezien ze ze niet begrijpen omdat ze geen nederlands kunnen, maar dat gaat toch lekker niet lang duren, want als ze ’t binnen één jaar nog niet spreken, dan liggen ze buiten. HAHA!

En dan die rode duivels nog, en ons zwemmers (die we niet meer hebben), en ons tennissers. en onze wielrenners. Moeten ze nog beginnen, ’t is van “hah, die prutsers gaan toch verliezen”, hebben ze gedaan, ’t is van “Zie je, winnen kunnen die niet.”. En als ze blijven winnen, dan is ’t voorzichtig van: “ah! das toch ne krak hé! ‘k Heb die graag!”, en als ze één keer verliezen, ’t is van “mjah, ’t is gelijk ook niet meer wat ’t was, ‘k heb dat de laatste keer al gemerkt.”. We staan niet achter onszelf, we staan niet achter ons volk, we staan niet achter ons land.

 Maar ik wel! Ik stem blauw! Ik ben fier op mijn keurig en vast stemgedrag dat reeds jaren niet verandert. En de dag dat niemand nog blauw stemt, zal ik blauw blijven stemmen, want ik vind dat blauw goed is, en ik stem op goed. En Herman de Croo is mijne maat. Omdat ik ‘m ken, en omdat hij lief is, en omdat hij nog van ‘den ouwe stempel’ is, en hij iets persoonlijk voor je doet als het nodig is. En dan bedoel ik niet ‘vriendjespolitiek’, maar een briefje als iemand die je dierbaar is sterft, en hij ‘m kent, ook al waren we geen buurmannen en beste vrienden.

En ik ben fier op onze rode duivels! Zowel de gewone als de beloftes! Ook al verliezen ze 20 jaar aan een stuk, ik zal er fier op blijven! Omdat het belgen zijn, en omdat ze hun best doen! Omdat die jongens veel trainen en omdat ze al getoond hebben wat ze waard zijn. En op onze tenissers en onze zwemmers (die er niet meer zijn) en onze coureurs ook, daar ben ik ook fier op!

 En weet je wat het leuke is aan al dat gesupporter en al dat vast stemgedrag? Dat je uiteindelijk fier bent op jezelf en dat je van fier zijn positief wordt en dat je van positief zijn blij wordt, en dat je van blij zijn gelukkig wordt!

Ik ben een blije Belg! (een Vlaming eigenlijk, maar iedereen heeft recht op zijn zonde :p)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s