De mug!

 

 Ik word normaalgezien niet vlug gestoken door muggen. ‘k Ben er op de één of andere manier al altijd redelijk gespaard van gebleven met de occasionele steek die ik dan ook gelaten onderga.

Waar ik nu woon zijn er echter wel degelijk muggen, en aangezien ik de enige ben waarvan te zuigen valt, durf ik al wat vaker slachtoffer te zijn… was het niet dat ik een muskietennet boven m’n bed hangen heb. Dit om verschillende redenen. Ik weiger dieren dood te doen, ook insecten. Een mug proberen na te jagen en pletten kost je meer slaap dan een beet, en last but not least: een mug is vooral irritant ’s nachts omdat ze aan je oor komt ligen zoemen en je ’t gevoel geeft dat ze half in je kruipt vooraleer ze haar plaatsje kiest. Nog vóór je gestoken wordt besef je al van “er is hier een oproerkraaier die het op mij gemunt heeft”, en vergeet dan maar dat je nog een oog dichtdoet. Met een muskietennet zijn ze te ver van je af, dus daarmee vermijd je het gezoem én de beet.

Gisteren moest ik werken to 24 u, en deze morgen moest ik terug beginnen om 8. Aangezien ik meestal niet voor 1 u ’s nachts in bed zit en ik al zeker niet direct na m’n werk kan slapen, moest ik gisteren na m’n werk nog even voor m’n TV kruipen voor ik de wol onderdook. Dus, thuisgekomen, en nog naar een aflevering ‘Everybody  loves Raymond’ gekeken. Blijkbaar ergens een paar minuten voor het einde van het programma in slaap gesukkeld.  Ik werd wakker om 2.30, in m’n zetel, met m’n voeten richting ruit, en instinctief greep ik naar m’n enkel en begon te krabben… en toen was het te laat… vijf KNOERTEN van muggenbeten,  op mijn linkerenkel. Niet verdeeld over mijn lichaam, àllemaal op het been dat het dichtst bij hen was. Door het krabben hadden ze zich gemanifesteerd in beten die ik nog nooit op m’n eigen lichaam had gezien, had ik ze niet gevoeld, ik was er waarschijnlijk over gestruikeld, zo groot waren ze.

 Maar wat me meest stoorde was alles wat erna gebeurde. Ik strompelde naar m’n bed, zocht de veiligheid van m’n muskietennet op en trachtte de kriebelingen te negeren. Maar een ware paranoia overviel me.

Ik kroop volledig onder m’n lakens, voelde overal kriebels, goed wetende dat er geen mug onder m’n net én onder m’n lakens kon zitten. En toch heb ik nog tot 5 uur liggen draaien en keren, in de zekerheid dat één van die rakkers de weg tot bij mij had weten mee te vinden en nu op de loer lag om me over heel m’n lichaam te mismeesteren.

Wat een rotbeesten zijn het toch.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s