Nostalgie

Ik herinner me een broeierige zomermiddag toen ik 10 jaar was. Als meisje was het belangrijk om de jongens te kunnen volgen, op hun fietsjes, in de bomen, bij het matchbox-racen, tollen en knikkeren. Onze warme vanillepudding, met een stukje côte d’Or chocolade op de bodem was nog maar net binnengewerkt, of we zaten al benenbungelend smekend naar buiten te staren. Als we eindelijk onze laarzen aan hadden, spurtten we de trappen af, grepen onze kleine BMX-jes en reden we naar waar de wind ons voerde. Een tennisveld, waar onze ouders dan liepen te tennissen, met een braakliggend terrein, dat ideaal was om hindernisraces te doen. Al vlug fladderden onze vingers over het onkruid dat er stond, waarmee we dan toverdrankjes maakten die we dan aan de ouders gingen geven. Glazen vol met bruine vieze drab die met een ongelofelijke dankbaarheid werden aanvaard.

Daarna gingen we terug de fiets op om in het bos iets verder in bomen te klimmen, wie er het verste kon. L. was er het best in, en ik scheurde mijn broek, maar heel erg was dat niet.

Toen m’n meter naar de winkel vertrok met de fiets, wou ik dat ook doen, zoals zij dat deed. Als een ‘dame’. Aanzetten met één voet, en dan het andere been erover zwiepen. M’n nichtjes en neefjes zaten puffend van het vele spelen in de schaduw, terwijl ik de grote fiets die er nog stond nam. Ik deed mijn laarzen uit, en zette mijn blote voet op de pedaal, en voelde me de koning te rijk. Ik had publiek. Ik denk dat ik dat toen leuker vond dan nu.

Toen ik aanzette, bleek het moeilijker te zijn dan ik oorspronkelijk had gedacht. Mijn been raakte niet aan de andere kant, want ik had m’n rechtervoet op de pedaal gezet in plaats van mijn linkervoet, ik schoot van de pedaal af, en landde op de grond. De fiets vloog naar de kant, en ik stapte mopperend en een beetje van m’n eer ontdaan naar de duiventil, waar we onder geen beding in mochten, omdat die niet veilig was. (een paar weken later zijn we er dan ook effectief doorgezakt.). M’n nicht begon heel hard te roepen: “je voet! Je voet! Bloed!”. Ik keek naar m’n voet, en zag een spoor van bloed over de hele lengte die ik had gestapt, en een gierende pijn sneed door m’n lichaam, alsof ze me pas kon raken op het moment dat ik ze recht in de ogen keek. Ik schreeuwde het uit, en m’n Peter kwam de deur uitgestoven, bulderend dat hij aan z’n middagslaap bezig was en dat we stiller moesten zijn. (hij was tevens onze huisdokter en sliep even tussen zijn visites door). Hij overschouwde even het toneel, had genoeg aan één blik, nam me in z’n armen, terwijl ik hysterisch om me heen slaand maar naar die onwezenlijk bloedende voet probeerde te kijken, en rende zo hard als hij kon met me naar binnen.

Hij zei dat hij me even pijn moest doen, zodat ik minder pijn zou hebben. Een eerlijkheid die je als kind niet kan vatten. Drie pinnen van een hark, die onder de fiets lag, waren door mijn voet geschoten, en hij moest in elk gat verdoving geven. Ik denk dat ik me sterk heb gehouden, maar ik weet het niet zo goed meer. Ik zou het eens moeten vragen. Ik herinner me vooral de eerste prik nog, en de tranen, en de pijn.

Maar nadien mocht ik in de zetel liggen en slapen. En dat is een zaligmakend gevoel. Daarom zou ik nog eens kind willen zijn. Als het fout loopt, het nest dat uit de schoot getoverd wordt en onder je poep geschoven wordt. Terwijl je wimpers tegen je warme bruine kaken liggen te rusten, de gedempte geluiden van de ‘grote mensen’, die aan het vertellen zijn tegen elkaar, over jou, over hun werk, over het leven. Een vluchtige streel over je kruin en een vragend “slaapt ze nu?”, waarop je je ogen alleen maar harder toeknijpt.

Omdat je ook als kind al onbewust beseft dat mooie momenten vluchtig zijn, en je ze zo lang mogelijk in je handjes moet bewaren, tot ze weer wegvliegen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s