Verlangens.

Gisteren had ik twee maal een wimper op mijn wang.

De eerste zag ik, terwijl ik stilstond op het klaverblad E17/E40 te Gent. File voor alle mensen, omdat een paar zonnekloppers geloven dat het aan zee even warm is als in het binnenland. Soit, des te beter, want ik had de tijd om hem van mijn wang te halen en er vertwijfeld naar te kijken. Vanaf wanneer telt een wens? Moet je hem direct doen en de wimper wegblazen? Of mag je even nadenken? Mag je twijfels hebben bij je wens? Moet je je wens in een zin formuleren, of is het genoeg dat je gedachten een volledig iets vatten en je dat doorstuurt naar de grote wensenhemel? Zitten er daar elfjes die één woord kunnen omzetten in een taal? Dat ging allemaal door mijn hoofd, terwijl ik daar stond te schuiven, met mijn wimper krampachtig op mijn wijsvinger. Mag je “foert’ denken terwijl je een halfslachtige wens maakt en de wimper wegblaast? Dat gebeurde dus allemaal, in dezelfde volgorde. “Volgende keer doe ik het beter”, dacht ik nog vlug bij mezelf.

En ’s avonds zegt L. opeens: “Je mag een wens doen” en ze haalt een wimper van mijn wang. Voor ik het wist dacht ik net dezelfde wens als in de voormiddag (maar in dan net iets volledigere context), en dacht ik “lap!”, en hop, de wimper was weg.

Gelukkig geloof ik niet echt in mijn wensen, maar kom, je mag het lot ook niet tarten, en gisteren ben ik behoorlijk onzinnig omgegaan met mijn wensen. Een les naar de toekomst. Wensen-en-blazen. Wensen-en-blazen.

Mijn nacht die er op volgde was nogal hectisch. Voor ik het wist stond ik op een exclusief concert van Robbie Williams. Een kleine ruimte, voor het podium, voor ons, speciale genodigden, en dan nog een hele bende gillende tieners op de houten bankjes achter me. Tijdens de pauze mochten we mee naar zijn kleedkamer, waar ik met hem aan de praat raakte. Ik hoorde mezelf als in een droom over allerlei debiliteiten praten, terwijl ik dacht: “Mieke, verman jezelf, je praat hier tegen een wereldster die alle puberale praat al moe gehoord is… “. Dus ik vermande mezelf, werd rustiger, en keek hem in zijn ogen. Hij nam me bij de arm, trok me mee naar de gang, waar hij drie polaroid-foto’s van ons trok, ze in zijn borstzakje stak, me een zoen gaf op m’n neus en me zei dat ik lief was.

En toen moest hij weg. Een hoop drukte in de gang, mensen met handdoeken om hun hals flitsten voorbij, en voor ik het wist stond ik alleen in de gang. Mijn rugzak viel nog open, ik moest al m’n spulletjes in het donker terug bij elkaar rapen, voor ik terug naar het vervolg van het concert kon.

Het was allemaal de moeite waard, dat wel… maar iets doet me denken dat mijn wenselfjes een cursus ‘Wenstaal voor dummies’ mogen doen.

robbie.jpg

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s