Mist & agression

Toen ik deze post (https://miekebeezt.wordpress.com/2006/12/19/ap-in-the-mist/) schreef, was ik onder de indruk van wat ik gezien en gehoord had. Stilte, en als je uitstapte leek die zich in je oren te boren.

Ik herinner me nog dat ik uit de auto stapte, met m’n foto-apparaat en helemaal overdonderd was door de ontzagwekkendheid van het bekende dat plots onbekend werd. En dat een vage angst zich in mijn longen boorde. Wat als er een auto langsrijdt en me niet ziet? Wat zit er achter die mist? Je sluit je ogen en probeert het beeld dat je elke dag ziet op je netvlies te projecteren, maar het lukt niet. Alledaagsheid verdwijnt voor een eenzaam en wezenloos gevoel, en je probeert je verlangen naar het bekende om te zetten in verwondering voor alles dat je niet meer weet.

Gisteren was ik in Wingene, bij vrienden. Na een avond plezier, smalltalk, openbaringen en ontboezemingen druppelt de één na de ander weg, en uiteindelijk voel je het deken der vermoeidheid ook op je eigen schouders drukken en besluit je maar naar huis te gaan. Maar dat was niet op het weer en de omgeving gerekend.

Toen ik een 300-tal meter gereden had, kwam ik ‘vast’ te zitten in een mist die ik nog nooit had meegemaakt. Ik zag niets. Letterlijk niets. Ruitenwissers hadden geen nut meer, lichten nog minder. Het was donker buiten en toch zag alles wit. Af en toe zag ik links en rechts een vage streep, maar de wetenschap dat je op een soort ‘veldweg’ rijdt, breed genoeg voor een auto en een fiets, maar niet voor twee auto’s, was niet echt troostend.

Af en toe met de deur open rijden, zodat je het gras aan je linkerzijde ziet, was de enige oplossing. Ik werd er moe van, je concentreren op een blinde vlek en proberen de zwarte gaten eruit te halen is moordend voor je geest. Je weet op den duur niet meer of ze echt zijn, of je het je inbeeldt.

Ik heb ongeveer een half uur gedaan over een goeie km. Maar ik ben er wel geraakt…

En toen ik terug op de autostrade landde, was ik zo blij -en moe- dat ik m’n voet op het gaspedaal drukte, en ‘m niet meer loste tot ik in Gent was. Of dat was ik toch niet van plan. Toen ik de afslag Gent Centrum van de E40 Oostende -> Brussel nam, kwam een jeep zich in mijn bumper boren. Je mag 50, ik neem ‘m aan 80. Vlug genoeg, ook al ben ik ervan overtuigd dat er auto’s zijn die ‘m aan 90/100 kunnen nemen, maar dat is mijn probleem niet, 80 is al méér dan genoeg.

Een auto mag duidelijk maken dat hij wil passeren, dat durf ik ook al es doen, door even dichter te komen, en dan weer afstand te nemen. Maar deze jeep zat té dicht, en dan is het aan mij om te waarschuwen, dus ik ging even kort op mijn rem staan. Maar de jeep reageerde nauwelijks en kwam enkel nog dichter tegen me aan rijden. Dat doe je beter niet. Ik nam terug m’n snelheid aan van 80 km/u en na een paar tellen remde ik bruusk af tot 50. De jeep remde mee en bleef in mijn gat plakken tot waar ik woonde. Ik parkeerde me en twee ‘niet-vlaamse’ mannen stapten uit. Ik sloot m’n wagen af, keek ze recht in het gezicht en zei tegen één van de twee “Uw rits staat open.”

Waarom ik dat zei? Ik weet het niet. Ik wil niet uitgedaagd worden. Ik wil geen schrik hebben, en als ik schrik heb van mensen, dan word ik boos. En ik wil niet boos zijn. Want dan word ik nog bozer omdat iemand me boos maakt.

Ik ben naar binnen gegaan en ik trilde op m’n benen. Een half uur later ben ik naar buiten gegaan en ze waren er niet meer. En m’n auto lijkt intact.

Ik heb er ook geen les uit getrokken. De volgende keer rem ik af tot 30. En als ze willen, dan komen ze maar tegen me aan rijden. Ik ben geen verliezer, ik ben een winnaar.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s