How not to take the airplane

9 Dagen Barcelona. Ze zitten er alweer op. We hadden prachtig weer, maar daarover later meer. Eerst een beetje uitrusten, dan komt de update en een paar foto’s.

Eerst het vliegveld. Het enige probleem dat ik ooit reeds had op een vliegveld was dat ze me in Zürich niet wilden laten terugkeren omdat ik me vastklampte aan m’n leatherman. Een deel van de sleutelhanger die m’n vader altijd bij zich had, en iets dat veel waard is voor me dus. Dom van me om er niet aan te denken, inderdaad. Wie heeft een mes bij zich als hij het vliegtuig neemt? Ik, maar het is nadioen nooit meer gebeurd, en ze hebben me, na een smeekbede, laten gaan.

Gisteren echter leek alles fout te lopen.

Het begon al bij de bus naar het vliegveld. We hadden een heen en terug-biljet gekocht. Maar op onverklaarbare wijze bleek het terug-biljet verdwenen te zijn uit m’n portefeuille. We waren net op tijd aan de bus, de chauffeur sprak enkel catalaans en ik had bijna geen geld meer bij. Hij wist me met handen en voeten uit te leggen dat ik naar boven moest RENNEN om een biljet te kopen, waar ik op hoop van zegen puffend mijn laatste centjes neertelde. Met nog 7 eurocent op zak keerde ik opgelucht terug naar de bus, waar ze net de deuren aan het sluiten waren.

Op het vliegveld aangekomen bleek mijn valies 4 kilo te veel te wegen. Bij het gaan had ik maar 14 kilo bij, bij het terugkeren opeens 19 kilo, een verschil van 5 kilo. Ik heb wel wat cadeautjes gekocht, en een aantal kleren, maar écht geen 5 kilo. Mijn nicht had bij het gaan 15 kilo bij, en bij het terugkomen maar 11 kilo. Verklaar dat maar eens! Nu, gelukkig krijg je bij ryanair (ze hebben toch één voordeel) de tijd om je bagage terug van de band te halen en de boel te versteken. Ik kreeg dus alle identificatiepapieren terug in m’n hand gepropt en mits wat organisreren, en de handbagage vol te proppen met vuile was, bleek alles dan toch in orde.

Toen echter bleken de papieren met onze reservatie plots verdwenen. Ik was er 100 % zeker van dat die me niet waren teruggegeven, het pakje dat me was teruggegeven lag namelijk op een stapeltje op de grond, naast onze valiezen. Ik dus terug naar de balievrouw, en haar gevraagd of zij de papieren nog had. Die was er voor een even grote 100% van overtuigd dat ze me ze had teruggegeven. Alle valiezen, handbagage en overige zakken dus terug de grond op, alles opengegooid en maar zoeken. Na zo’n 20 minuten verwoed zoeken gaf ik het op, koppig zeggend dat ik er écht zeker van was dat ik ze niet ging vinden, omdat ik ze eenvoudigweg niet had. Intussen stalkten we de baliebediendes, bewerend dat zij ze moésten hebben, zij evenzeer zuchtend zeggend dat ze ze niét hadden.

Uiteindelijk ben ik dan maar met lood in m’n schoenen gaan vragen wat we moesten doen zonder onze papieren, waar ze ons doodleuk vertelden: “aaaah maar dat is geen probleem hoor, julie zijn 1. reeds ingecheckt en 2. we hebben enkel jullie identificatiebewijs nodig.” Fun. Ik kan me voorstellen dat het wel lachen was voor hen om ons te zien zoeken naar iets dat we niet nodig hadden. Wat is er waarschijnlijk gebeurd? Onze papieren zijn meegegeven aan de mensen die op ons volgden, want wij hadden ze niet.

Goed, we mochten door. Door de douane, waar ik al op voorhand weet dat ik bliepend doorga, vanwege mijn… euh.. 10 armbanden (en meestal ook mijn marlies dekkers). Goed. BLIEP. Uiteraard. Terugkeren en er nog eens door. BLIEP. Sommige mensen moesten hun schoenen uitdoen. Bij ryanair kunnen ze zo belachelijk doen. (Ze hebben ooit heel m’n handbagage opengegooid). En terug erdoor, maar deze keer moest ik mijn arm in de lucht houden. Dat ding waar ik door moet reikt een meter boven mijn hoofd, dus ik blijf echt wel bliepen, of ik nu op m’n handen sta, of er rollend doorga. BLIEP. Gelukkig vroegen ze me deze keer niet om m’n armbanden uit te doen. De laatste die me dat vroeg bood ik m’n arm aan en zei ik dat ik het niet alleen kon. Na 2 armbanden liet hij me gaan. I. moest haar schoenen uitdoen, ik moest er met m’n arm in de hoogte dus door. BLIEP.  I. bleef ook bliepen en kreeg een man die haar helemaal bestraalde met zijn cattleprod-bleeper. Ik kreeg een dame die me overal begon te betasten. Tegenwoordig kijken ze ook half onder je t-shirt. Schrikken.  Maar goed, na een volledige check-up bleek alles in orde en mochten we door.

Toen ging I. naar het toilet en intussen stal ik mijn vliegtuigticket uit haar portefeuille. Toen ze terug kwam liep ik een paar meter verder te huppelen. Weer even paniek, want ze vond mijn vliegtuigticket niet meer. Maar dat had ik. Hah.

En wij het vliegtuig op.

Niet schrikken als je binnen een paar maand 2 belgische meiden op de spaanse Candid Camera ziet. Wij zijn het maar.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s