De kant in!

Het eerste paniekmoment is te lezen hier. We hebben er zo’n vijftal gehad, waarvan ik er eentje al vergeten ben, dus dat zal niet zo de moeite geweest zijn.

Tweede keer paniek, diezelfde dag nog.

We waren vlotjes richting onze eerste afsluitdijk aan het rijden. Leuke dingen, die dijken. Overal water, maar dat wisten we al. Dus we waren al volledig gefocusd op water op de weg waterweg wegweg, maar wat we niet hadden voorzien was het eigenaardige samenspel van GPS en de Nederlandse wegen.

De GPS zei: “hier naar links”. Wat kon. Maar de wegen waren niet verlicht, en ik tuurde en tuurde (en Krul tuurde en tuurde) en allemaal tuurden we, omdat ons buikgevoel ons zei: “hier niét naar links”.  Maar aangezien je toch een kant op moet, en links de enige optie leek, reden we maar naar links. En bij het links afslaan zagen we meteen een pijl op de straat in de omgekeerde richting. Spookrijden noemen ze dat.

Het was een weg met relatief druk verkeer, en  geen verlichting, en het was (door het grote punt, want nu zagen we ook verder NOG een straat, waar we wél naar links mochten) onmogelijk om in vliegende vaart terug achteruit te rijden, zonder onszelf in gevaar tebrengen, dus de eerste reactie van me was: “de graskant in, zodat we hier geen frontale botsing maken!”, maar toen ik de graskant inreed (wat goed mogelijk leek op dat moment), voelde ik direct mijn voorwielen een blubberige beweging maken en besefte ik dat ik mezelf had ingegraven.

Domme Belgen. We hadden al tal van kubieke meters water gezien op plaatsen waar we dat normaalgezien niet zien, maar toch dacht ik dat ik even een berm zou kunnen oprijden. Verkeerd gedacht. De berm was een poel. En de auto zat vast. Muurvast. Met de poep van de auto nog op straat. Nog even geprobeerd om gas achteruit te geven. Niets. Vooruit. Niets. Dus hebben Krul en Fem maar voorgesteld om te duwen.

Zachtjes op de gas trappen hielp niet (dit was ook een nieuwe situatie voor mij), dus heb ik dan maar gekozen voor de kordate actie. Volle gas achteruit, Fem en Krul duwpositie volle gas vooruit, spatten modder overal (tot op de achterruit van de auto), maar ik was er op een wip en een tel uit!

Een bonzend hart en focus op water en links afslaan waren het gevolg. Maar we hebben er uit geleerd. Vertrouw nooit gras in Nederland, want er kan vanalles onder zitten! (en niet alleen water!)

Afb. 1. Zo diep zaten we in de miserie
Afb. 2. Zo vuil waren de voetjes achteraf
Afb. 3. Zo hard hebben de handjes geduwd

vast.jpg

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s