Insomnia en irrationele angsten…

 pea.jpg

Vannacht lag ik, na het supporteren voor rocky III (dezelfde als I, II, IV, V en Balboa), te woelen en te draaien in m’n bed, zonder de slaap te kunnen vatten. Soms heb ik last van irrationele angsten. Ik laat ze mezelf toe, omdat ze de spuigaten niet uitlopen… maak ik mezelf wijs. Doordat ik er deze nacht van wakker lag, lijkt het me toch niet slecht om eens te rade te gaan bij de krochten van m’n eigen ziel, en te luisteren naar een oplossing.

Er zijn er een aantal. Ik heb een lichte vorm van smetvrees, die komt en gaat, als het ademen van een monster dat heel weinig zuurstof nodig heeft. Het ene moment loop ik zonder nadenken blootsvoets de straat op en drentel wat rond (bij voorkeur als de zon schijnt), het andere moment kan ik geen deur meer openen zonder onrustig te worden. De angst is irrationeel omdat er geen rode draad doorloopt. Ik weet wel hoe het begon.

Het is begonnen in een donker café in Zottegem waar ooit een concert gegeven werd. Er was geen ventilatie, er waren geen ruiten, en er was heel veel volk. Op een bepaald moment voelde ik iets vochtig op m’n hoofd vallen. Ik keek boos rond om te zien wie er met z’n bier stond te gooien, maar zag niemand. Met het risico mezelf belachelijk te maken keek ik toch op, en net op het moment ik m’n gezicht naar omhoog bracht, viel er *PETS!* een druppel, recht op mijn voorhoofd. Bleek dat er zich een hoop condens had gevormd aan het plafond, en dat dit gestaag weer naar beneden aan het druppelen was. Ik werd ongemakkelijk van de gedachte, mijn bloeddruk zakte naar een onredelijke laagte, en ik ging ziek naar huis.

Een aantal jaar later zat ik in m’n studententijd putje winter ’s ochtens op de bus, doodop van een avondje stappen, en leunde ik tegen de ruit. Mijn haar bleef eraan plakken, en plots besefte ik dat ik eigenlijk gewoon mijn hoofd te rusten legde op de smeltende adem van de mensen om me heen. En hup, terug, bloeddrukvalletje, bus uit, me op de grond gezet, en terug richting huis.

Van toen af begon het wat fout te lopen, want ik begon me druk te maken in deuren, klinken, handvatten, bureaus, klavieren, stoelen, … en tenslotte geld. Op dat moment heb ik mezelf ook een halt toegeroepen en sindsdien is het stukken beter, maar dus lachwekkend inconsequent. Ik ben nog steeds vies van handvatten, leuningen en bureaus, maar niet meer van geld, ook niet van de straat en de stoep (ik zet me zonder problemen op m’n gat aan de graslei). Het is ook gelukkig niet zo dat ik niet kan functioneren. Deuren open ik met mijn mouw, van handvatten blijf ik af en een bureau kuis ik af.

De andere angst zijn mensen die verkleed zijn. Ook daar zit geen echte draad in, maar die begint wel te komen. Oorspronkelijk spitste de angst zich vooral toe op mime-spelers. Ik weet niet vanwaar die angst komt, maar waarschijnlijk ben ik ooit eens te hard geschrokken van zo iemand, of heeft Bassie me indertijd een trauma doen oplopen door me (als kind) de trap van de krypton af te gooien tijdens de grote Bassie en Adriaan-show.

Het begon met mime-spelers, intussen zijn het mime-spelers, clowns, paashazen, de kerstman, sinterklaas, carnavalisten,… kortom, alles en iedereen waarvan het gezicht niet zichtbaar is. Belachelijk, ik weet het, en ik mag niet zeggen “ik kan er niets aan doen”, want ik heb lang genoeg in de sociale sector gestaan om te weten dat ik hier wel degelijk iets aan kan doen.

Maar het is zoals ik tegen een paar neurotische vriendinnen van me zeg: Op den duur is zo een angst iets dat ‘van jou’ is. Iets eigen aan je karakter, iets dat je kan voeden of kan laten verhongeren. Het is een soort sadomasochisme. Je foltert je eigen geest met iets waarvan je weet dat het niet nodig is, maar doordat het je zo eigen is, wordt het een deel van je karakter. En mijn angsten zijn dan nog grappig bij. De smetvrees merkt niemand, de mime-speler-angst merken ze des te meer. Ik krijg meer dan eens de lachers op mijn hand, als ik weer eens een bewegingsloze nachtmerrie zie op de hoek van de straat en ik angstig de eerste de beste onbekende aanklamp om onder zijn jas te kruipen, of probeer om van lantaarnpaal van lantaarnpaal te springen om me te verbergen. (ok, ik overdrijf.) Ik wring me in allerlei bochten om me onzichtbaar te maken, zonder de aandacht op me te richten, want dat vinden die monsters meestal heel grappig. Maar sinds kort houden m’n vriendinnen rekening met me, en verwittigen ze me.

Wat was nu de reden van mijn insomnia? Heel simpel. De paashaas komt bij L, die opvangmoeder is. En ik dacht dat dat vandaag was. En aangezien ik daar nog om mijn jas moet, voor ik straks op het vliegtuig stap, zag ik al hele rampscenario’s aan me passeren. Ik ben er ooit in geslaagd om een kerstman van me af te slaan, dus ik zag nu ook al een paashaas (want de persoon die ‘m ‘speelt’ ken ik) op me af huppelen, en ik die begon te wapperen en te springen, zijn (echte) naam roepende en hem van me af slaand, terwijl er een twintigtal onschuldige kinderoogjes het grote paashaasgevecht onbegrijpend meevolgden.

Goed voor uren te weing slaap.

Maar goed, binnen 7 uur zit ik op het vliegtuig. Weet iemand of er veel mime-spelers zijn in Berlijn?

(ik ging er een foto van Bassie of iets dergelijks bijzetten, maar ik kan het niet opbrengen, daarom heb ik voor een andere oplossing gezorgd, snappe wie het snappen kan.)

2 reacties

Opgeslagen onder Blogging

2 Reacties op “Insomnia en irrationele angsten…

  1. barth

    Erwten zijn ten slotte ook maar kleine bollekes die zich verkleden als boon door samen in één peul te kruipen. Verder heb ik er niks tegen, vooral rauw vind ik ze lekker. Als angstoloog door ervaring twijfel ik aan de scheiding tussen ‘rationele angst’ en ‘irrationele angst’. Emoties zijn naar ’t schijnt sterker dan ratio, dus het zal de angstige ’n zorg zijn of de angst zich houdt aan logische paradigma’s (of zoiets). Angsten bezweren door ze te verklaren, doet me denken dat de ‘basisangst’ de angst voor het onbekende is. Wie verkleed is, verbergt zijn echte zelf, dat zelf blijft dus onbekend, en wat onbekend is, maakt ons bang, onder meer omdat we – en jij niet in het minst – een grote verbeeldingskracht hebben. Tot daar de amateurpsychologie.
    Als je dit in Berlijn leest: zet je computer af en ga naar buiten! Als je dit leest als je al terug bent, welkom terug!

  2. Terug! Dankje! Veel gebeurd! (vooral de laatste 4 uren, maar dat vertel ik later wel)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s