Ze bestaan echt!

Engeltjes…

Maar echt, maar echt.

Ik drink nauwelijks (tot geen) alcohol. Voor een deel omdat ik het vuiligheid vind, voor een deel principieel, omdat ik het gewoon geen allerbeste manier vind om je hoofd op hol te laten brengen, en voor een deel omdat ik het gewoon helemaal niet zo graag lust. Als ik drink, dan is het omdat ik dorst heb, en dan wil ik grote slokken kunnen nemen, om mijn dorst te laven, en met heel dat geur-, smaak- en rochelritueel dat rond wijndrinken hangt, kan ik dus al helemaal niets aanvangen.

Maar nog nooit, nog nooit kreeg ik een BOB-sleutelhanger. Ik had al alcoholcontroles, oja, maar steeds was het: “geen BOB-periode, sorry” of “ze zijn op, mijn excuses” of “nee.”… Maar houzee voor de Nederlandse Marechaussee! Ik kwam vandaag van m’n werk, het verkeer was vlot (uiteraard), het regende maar gestaag, ik was de snelste van de chauffeurs, zonder onnoemelijk veel te hard te moeten gaan rijden, de brug stond niet open en achter de brug stonden ze, met hun gele hesjes en hun typische hollandse gemoedelijkheid… de flikken! “Alcoholcontrole, mevrouw!”. Waarop ik in m’n handjes begon te klappen (slechte gewoonte die ik niet wil afleren) en uitriep: “Hoera! Krijg ik dan een BOB-sleutelhanger?”. Jammer, maar helaas, de goedgekepiede man z’n sleutelhangers waren op, maar z’n collega’s  hadden er misschien nog… Of ik toch even wilde blazen? Ik was vergeten of je nu heel hard moest blazen op dat ding of niet, en nam dus een diepe ademteug, aangezien ik de blazers op TV altijd met bolle wangen op dat ding zie blazen. Groot was m’n verrassing dat mijn adem in één tel bijna weg leek te zijn, aangezien het rietje helemaal geen weerwerk bood. Geen ‘ballonblaas-gevoel’, maar eerder het gevoel alsof ze een pijp van 3 cm doorsnede zonder achterzijde tegen je mond zetten en je daar al je levensvreugde in mag toeteren. Nu goed, één poging was gelukkig voldoende om te zien dat ik negatief scoorde. Ik mocht gaan. “Uiteraard!”, riep ik de lieve man nog toe en met een brede glimlach reed ik naar de andere kant, waar een onfortuinlijker man mocht uitstappen. “Hebben jullie nog BOB-sleutelhangers?!?!?!”, riep ik hen toe (want ze waren behoorlijk druk bezig), en één van hen kwam naar me toegerend en gaf me d’r eentje. “Omdat je het zo vriendelijk vraagt”. (Dat had beter gekund, vond ik persoonlijk, maar ik ben nu eenmaal mezelf…

En toen kwam ik thuis, en checkte ik m’n post, en zowaar. Een minstens even vrolijk briefje had TNT in m’n bus gedropt. Een jong Nederlands engeltje had me een Hello Kitty briefje geschreven, om mij (maar vooral de Sint) te bedanken. Mij voor m’n aanwezigheid, en de Sint voor de cadeautjes. En ook al duurt de dag maar 1 uur meer, mijn humeur kan niet meer stuk.

engeltjes

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s