Ko Lanta paradise – Krabi – Rai leh rattenhol 2

Van Ko Lanta zijn we dan naar Krabi gegaan. De bedoeling was om daar eventueel een overnachting te zoeken, er een dagje te blijven, en van daaruit ging ik naar A., die in Phuket zat, en I. ging naar Rai Leh, om te gaan klimmen.

I. en ik hadden wel een gelijkaardig gevoel over plaatsen, want net zoals in Chiang Mai, hadden we in Krabi, toen we er aankwamen zo iets van “is dit het dan?”. En daar zijn we wat in de fout gegaan,en hebben we ons iets overhaast. We zijn eerst op zoek gegaan naar iets om te eten, wat al niet makkelijk bleek te zijn. Bijna alle kraampjes waren uitverkocht (ingewanden en kippenkoppen waren er wel nog overvloedig), en gelegenheden om te eten waren er nauwelijks. Uiteindelijk hebben we dan toch het ‘hart’ van de stad gevonden, eten, en vlak ernaast een hotel met een uitzonderlijk propere kamer, voor uitzonderlijk weinig geld.

Ik moest de dag erna in Phuket staan, en I. in Rai Leh (waar ik dus absoluut niet heen wilde), en we trachtten wat info te verzamelen. De vrouw daar ter plaatse wist ons te vertellen dat je pas héél laat in Phuket raakte, met een gewone boot dan nog, en dat het interessanter zou zijn om eerst naar Rai Leh te gaan. Na heel wat heen en weer gediscussieer, en een hoop onduidelijke informatie kregen we beiden het gevoel dat ze er ons wat op probeerden te leggen, en toen ze ons vertelden dat we ook die dag absoluut niet meer van Krabi weg raakten (wat in sé niet de bedoeling was), kregen we allebei de kriebels, en hebben we het hotel verwittigd dat we daar niet gingen slapen en zijn we op zoek gegaan naar een longtail die ons naar Rai Leh zou brengen, aangezien dat de beste uitvalsbasis leek om naar Phulet te raken. De vrouw had gelijk, maar had het niet goed uitgelegd. Overdag zijn er honderden longtails die van Krabi naar de eilanden gaan, maar later in de namiddag krijgen ze die longtails niet meer vol, en heb je te kiezen: de volle pot betalen, of wachten tot er mensen genoeg zijn die het bootje vullen en die naar dezelfde locatie willen als jij. We waren te moe en te lastig om dat af te wachten, en we hebben dan maar de volle pot (die we tot een halve pot hebben weten af te dingen) betaald om ons we te brengen. Onderweg beseften we ook waarom het zo ‘duur’ was (600 baht), want de longtail heeft er ruim anderhalf uur over gedaan ons ter plaatse te brengen, en de kans dat de man nog mensen terug mee kreeg naar Krabi op z’n terugrit was extreem klein tot nihil.

Rai Leh. Ik kan er kort over zijn. Duur, vuil, lelijk, onaangenaam, negatief in superlatief. Het komt dicht in de buurt van de schilderijen van Hiëronymus Bosch. Als hij daar geboren was, hij was gelukzalig gestorven. Je komt een strand op, waar er een hoop vuiligheid ligt, het strand ruikt naar de overpoort om 5 u ’s morgens, de mensen die er verblijven zijn een mengeling tussen yuppie en hippie, en nagenoeg alle accomodatie is er vuil. Over Rai Leh west wil ik eventueel iets positiever zijn, maar het is zo klein dat ik er geen zin in heb. Je kan een stad ook niet ‘de moeite’ waard noemen omdat er één monument staat dat ‘te doen’is.

Rai Leh heb ik dus al mopperend en al mokkend betreden. Ik ben stante pede naar een infobalie gegaan en heb gezegd: “ik wil NU weg!”, wat niet meer mogelijk was. We moésten er overnachten. Voor I. iets minder erg, aangezien ze toch wou klimmen, voor mij de hel. Ik was des duivels en heb de hele avond tot de ochtend erop zitten foeteren en zagen. Niet aangenaam voor I., die ik het gevoel gaf dat alles haar fout was, en waar ik op dat moment ook enigszins van overtuigd was. Ik heb wel (gelukkig) die avond nog een speedboat kunnen boeken, voor 900 baht (was het 2000 geweest, ik had het ook betaald), die me om 10.30 AM op ging pikken op Rai Leh west, en die me om 0100 PM ging droppen in Phuket. ’s Morgens om 9 u zat ik al met valies gepakt en gezakt te wachten op het strand van Rai Leh west, aan iedereen duidelijk makend dat ik meeging met de speedboat naar Phuket, en dat ze me moesten verwittigen als ze hem zagen. De boot was op tijd, en de tocht was een verademing.  De klasse mensen die op de boot zaten waren overduidelijk ook van een iets hogere klasse, en het deed me deugd om even het gevoel te krijgen ‘uitzonderlijk’ te zijn, na een nacht doorgebracht te hebben op iets wat ik enkel een vuilnisbelt kan noemen.

Ik was mooi op tijd in Phuket, een busje (waar ik niet voor moest betalen) bracht me naar het Evason, waar A. op me zat te wachten, die glimlachend mijn uurtje gereutel, gezaag en geklaag aanhoorde, waarna ik met een diepe zucht in haar vijfsterrenbad kroop en alles vergat.

RaiLeh1

RaiLeh2

Rai Leh. Het is maar een handdoekje op de grond te leggen, en je hebt ook strand en zee.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s