11111011010

Zo.

Nou.

Mijn eerste wens (die van 2009) is reeds uitgekomen. ‘k Heb sneeuw gekregen, en veel.  Genoeg om Calvin (van Hobbes)-gewijs mijn straat te verblijden met massamoordende sneeuwpoppen en hulpkreten voor aliens van de allerkleinste exo-planeten.

Meer wensen heb ik eigenlijk niet gewenst. (Allez, als je dat lotto-biljet tenminste niet meetelt, dat me tien euro heeft opgeleverd).

Geen idee of ik wel wil wensen. Ik ben er zo niet aan, en ik doe ’t meestal ook niet. Meestal merk ik pas dat ik vergeten ben te wensen en voornemens te installeren als anderen me vragen wat ze me mogen wensen of wat ik me heb voorgenomen. (Maar ook dat gebeurt niet veel, aangezien de meesten rondom me weten dat ik te veel droom om te wensen en te hard leef voor voornemens).

Ik ben eigenlijk meer van ’t verwensen, maar daarvoor is ’t de periode nog niet. We zitten nog allemaal ingeduffeld in onze gemütliche kerstwensdekentjes, en teren nog op de nieuwjaarsoverschotjes, dus ‘k wacht er nog maar mee (of ‘k hou ’t gewoon voor mezelf, dat kan ook).

Anyway,

Gelukkig nieuwjaar, Happy New Year, glückliches Neues Jahr, Felice Anno Nuovo, yeni yilinis kutlu olsun, I’D Miilad Said ous Sana Saida, Sretan Bozic, Glædelig Jul og godt nytår, Próspero Año Nuevo, Sawadee Pee Mai, Blwyddyn Newydd Dda enzoverder enzovoort en blablabla buh.

1 reactie

Opgeslagen onder Blogging

Een Sneeuwdanske

Dat doe ik!

Met laarsjes met trosselkens aan en vlechtjes in mijn haar,  rond bomen zwiepend en mijn tong al op voorhand uitstekend voor de eerste vlok die zou durven vallen.

En o, en o! Mijn bolderkar rammelt ook bij de gedachte aan een knerpend laagje onder haar wielen.

DUS!

Ik stel voor dat we dit jaar sinterklaas, kerstmis en nieuwjaar inruilen voor een stevig  pak sneeuw (evenveel als in 1975, ook al heb ik dat net niet mogen meemaken) en dat we met z’n allen onze bottekes met trosselkens aantrekken en een dansje doen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Fabi: ziek, noch zoek… (maal laat ze wel even lustig slapen)

FABI

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Over de simpele belg en het racistische consulaat van België (te Terneuzen) – deel 2

In mijn hele leven ben ik al een paar keer racistisch behandeld. De meest opvallende waren de volgende:

De eerste keer toen ik 16 was en voor de eerste keer alleen naar Kortrijk ging. Een aantal bouwvakkers begonnen vanop hun stelling bakstenen naar me te gooien, onderwijl “maroef!” roepend. Ik wist niet wat het betekende, maar ik had wel schrik. Ik weet niet wie ik het toen allemaal verteld heb, maar wel dat ik het nooit vergeten ben en nooit zal vergeten.

De tweede keer was toen ik al 30 was en in Leuven aan het station op de bus stond te wachten. Ik had een pull met een kap aan, en een bende skinheads kwamen op me af en zagen alleen het feit dat ik een kap aanhad als een uitdaging. 5 Grote jongens (die met de grootste mond was zo’n goeie twee meter) (ik ben 1,62) en één meisje, die tegen me begonnen te roepen en me begonnen uit te schelden. Ze wilden me daar weg en duwden me wat. Ik reageerde in het begin niet, want het was donker en ik was alleen. Maar goed. Ik ben nu eenmaal geen katje om zonder handschoenen vast te pakken, dus toen het me beu was, deed ik mijn kap uit en zei tegen bigmouth dat, als hij het dan eerlijk wou spelen, hij op zijn minst het kleine meisje tegenover me kon zetten, want dat wat hij aan het doen was niet bepaald ‘mans’ over kwam. Ik denk dat de kap af en mijn perfect AN hen ervan overtuigde dat ik niet het publiek was dat zij wilden, en ze dropen af.

Dit is één van de redenen dat ikzelf nooit een racist zou kunnen/willen worden. Een vooroordeel is vlugger en makkelijker gevormd dan je een mening kan herzien. Daarvoor heb je altijd wat tijd nodig, en meestal moet je hier ook trots voor opzij zetten, ook al weet je dat je ongelijk hebt. Ik ben 100% Vlaming (ik heb zelfs geen verre roots ergens anders) maar ik ben gezegend met een vrij zuiders/mediterraans uiterlijk. Ik ben al alles geweest: Spaanse, Italiaanse, Turkse, Indiase, Maltese, … Alles behalve een Belgische.

De derde keer echter had het niets meer te maken met mijn huidskleur maar (“eindelijk!”, zou je bijna zeggen) met mijn Belgisch-zijn. Ik heb daar dan ook uitgebreid over geblogd uiteraard. En deze week is er een vervolg op gekomen.

Maandag lag er een brief in de bus van de federale ombudsman. Pas op! Ik zou de andere diensten die ik heb gecontacteerd teniet doen door te zeggen dat dit de eerste reactie is. Bijna iedereen heeft gereageerd, maar een aantal van hen gingen er niet mee verder, omdat ik zei dat ik mijn paspoort reeds had, en het het belangrijkst was dat mijn klacht werd gelezen, wat er verder mee gebeurde, ging me niet aan. Maar de brief van de federale ombudsman deed me toch glimlachen.

De belangrijkste punten zijn

* dat de FOD Buitenlandse zaken zich er bewust van was dat het ereconsulaat van België te Terneuzen herhaaldelijk te kort schoot op het gebied van goede en duidelijke communicatie en een goede dienstverlening en dat dit niet kon veralgemeend worden. (uiteraard niet, dat was ook mijn bedoeling niet)

* Dat het ereconsulaat meegedeeld heeft de activiteiten te willen stopzetten op 1 januari 2010 en dat de ambassade van België te Den Haag de bevoegdheden overneemt. (driewerf hoera!)

* Dat uit het antwoord van de FOD Buitenlandse Zaken blijkt, dat mijn klacht, over het verkrijgen van onvoldoende informatie en het feit dat ik niet hoffelijk behandeld werd, gegrond is, rekening houdende met de passieve informatieverplichting en de hoffelijkheid die het ereconsulaat had moeten in acht nemen.

Vrij vaak denk ik dat onze bureaucratische mallemolen niet voor mij is gemaakt, en dat antwoorden op vragen verloren gaan in een soort doornroosje-papierenstruik, waar de Prins-met-het-gouden-antwxoord nooit door en/of uit zal komen. Wel, de federale ombudsman heeft bewezen dat het ook anders kan.

Dank je wel, federale ombudsman!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Truckamateurs

Allerliefste GDP-trucker,

Elke dag krijg ik te maken met truckchauffeurs. Ik heb er respect voor. Als klein kind ben ik opgegroeid tussen de trucks, en als groot kind bevind ik me er nu terug tussen. Ze moeten lange dagen werken, hebben veel verantwoordelijkheid, krijgen niet genoeg respect en moeten in veel gevallen hun gezin te lang missen. Bovendien zijn het over het algemeen heel goeie chauffeurs die hun voertuig tot op de millimeter kunnen inschatten, en die, indien ze een ongeluk veroorzaken, meestal zelf slachtoffer zijn van de situatie. Doordat ze zo een log gevaarte besturen zijn de gevolgen altijd groter en lelijker, en leef er maar eens mee.

Maar goed. Dit wordt dus GEEN lofzang over ‘de chauffeurs in het algemeen’. Dit wordt een klaagzang over jou: ‘de uitzondering op de regel’. Want die heb je altijd. Truckers die denken dat de baan van hen is. Die zich de koning te rijk voelen, en die al die kleine miezerige wagentjes rond hun koninkrijkje maar ‘speelgoed’ vinden.

Zo heb je er die veel te vlug rijden op kleine baantjes. Of die op de autosnelweg plots uitwijken, en er maar van uitgaan dat de auto die eigenlijk al aan het voorbijsteken was wel op zijn rem zal kunnen staan. Of die die, als je aan het invoegen bent, een tandje bijsteken, ipv even te vertragen (want je topsnelheid terug halen duurt toch zo lang), waardoor je geen kant meer op kan. Of de truckers die denken dat ze de politie zijn, of beter nog, ‘vadertje staat’ zelf, en dat ze hun eigen verkeersregels mogen uitvinden. Daarover gaat het. Herken je het al?

En specifiek over jou, chauffeur van het bedrijf GDP TRANSPORT uit Brugge, die vandaag besloot om even met mijn leven te spelen, wil ik het vandaag hebben.

Feit: Op de Kennedylaan zijn er werken. 800 meter voor de invoegstrook wordt er aangeduid dat je rechts zal moeten invoegen.

(Gedachte: Auto’s (wat een irritante gewoonte) hier in België hebben de neiging om allemaal in één lange rij te gaan staan, terwijl er één rijstrook volledig leeg blijft voor zowat anderhalve km lang. Ga dan toch in twee rijen gaan staan mensen, en RITS! Zoals wij het hier doen in Nederland. Het gaat éven vlug (écht waar! Probeer een beetje logisch te denken, en dan kom je er wel) en je voelt je gewoonweg goed als je zo galant bent geweest om iemand voor te laten.)

Maar goed. Terug naar jou en GDP TRANSPORT. Jij, die éne trucker die denkt dat hij de wetten mag bepalen, en die voor een langere file zorgt dan nodig is, door in het MIDDEN van de rijbaan te gaan rijden, zodat noch rechts, noch links een auto voorbij kan gaan. Jullie zijn er elke dag. De andere wegbestuurders worden er zo kregelig van dat ik onderwijl begin te merken dat er mensen foto’s beginnen te trekken van jullie, wegpiraten.

En jij ging nog nét iets verder dan de rest, want op een bepaald moment merkte ik dat ik links kon passeren, en begon ik te rijden, waarop je naar links ging. Betonnen vluchtrails, dus ik moest inhouden. De chauffeur achter me stresseerde er meer van dan ik deed, en begon te claxonneren (en foto’s te trekken). Maar 400 meter verder zag ik mijn kans: Geen betonnen rails meer, enkel nog een gelijke grasberm, dus ik steek voorbij. En waar je zou denken dat je op dat moment de boel de boel maar laat is dat dan niet zo. Je coupeerde me volledig door je trekker (de cabine zelf) volledig naar links te slaan, waardoor je trailer schuin meebewoog en ik de grasberm in gestuurd werd. Was ik blijven staan, de helft van mijn auto was nu even laag geweest als het chassis van je aanhanger.

Goed. Geen probleem, beste trucker van GDP TRANSPORT te Brugge. Als jij het zo wil, dan doe je het zo. Ik zal je truck onthouden, en ik zal niet meer voorbij steken. Zo veel heb ik niet over voor een file die jij enkel langer wil maken. En mijn leven heb ik er al zeker niet voor over.

Maar wat ik er wél voor over had, allerbeste vrachtwagenchauffeurtje, is om even je baas te bellen. En meer nog zelfs! Ik had zelfs nog zin om na mijn werkdag nog een paar uurtjes bij de politie te zitten. En net dàt heb ik dan ook gedaan. Een mooie aangifte, voor je onverantwoord rijgedrag. (en nee, niet het mijne was onverantwoord, ik wou enkel RITSEN, net als alle andere chauffeurs àchter mij). En met alle plezier bied ik je een welgemeende aan, want met een getuige én wat camera’s ter plaatse, vermoed ik dat ons manoeuvre niet zo zal gelaten worden.

Vriendelijke groeten,

Het speelgoedautootje achter je.

(Ik hoop dat we elkaar terugzien. echt waar.Ik zal je excuses zelfs aanvaarden :) )

6 reacties

Opgeslagen onder Blogging

K. Van de Woestijne

Wijding aan mijn vader

O Gij, die kommrend sterven moest, en Vàder waart,
en mij liet leven, en me téder léerde leven
met uw zacht spreken, en met uw strelend hande-beven,
en, toen ge stierft, wat late zon op uwen baard ;

– ik, die thans ben als een die in den avond vaart,
en moe de riemen rusten laat, alleen gedreven
door zoele zomer-winden in de lage reven,
en die soms avond-zoete water-bloemen gaêrt,

en zingt soms, onverschillig, en zijn zangen glijden
wijd-suizend over ’t matte water, en de weiden
zijn luistrend, als naar eigen adem, naar zijn lied…

Zó vaart mijn leve’ in vrede en waan van dóod begeren,
tot, wijlend in de spiegel-rust van dieper meren,
neigend, mijn aangezicht uw aangezichte ziet.

– Karel Van de Woestijne-

VDWBROTHERS

(vlnr. Gustave, Maurice, Karel en Eduard)

Er zat kunst in ’t geslacht . Dat is een feit. Als ik een ontmoeting had kunnen regelen had ik zelfs nog het liefst met zijn broer Gustave een chokomelkske gedronken, met een koekske bij. 

‘de kindertafel’

DEKINDERTAFEL

dekindertafel2

Vanavond!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging

Foutje van de firma…

postbodebrief

postbodewerk

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Blogging